461. Μπαλαρίνα ετών 95

Αναζητώντας την ισόβια νιότη, και πάντως την ήρεμη Πτώση της σάρκας, η συμβουλή δεν μπορεί να είναι μόνον ομφαλοσκόπηση, προσευχή, ακινησία και αποστείρωση. Ένας συνδυασμός ψυχικής ευεξίας και σωματικής αειφορίας είναι η περίπτωση της άλλοτε μπαλαρίνας των Ρωσιών Maia Halles, που τουλάχιστον έως το 2011 απολάμβανε το θεϊκό άπαν, δίχως διόλου έξοδα, άγχη, συνταγογραφήσεις.

Αφήστε τα τσεμπέρια, τις δικαιολογίες, τα πονίδια, την κρίση, κι ορμάτε -άνοιξη μπήκε! Περπατήστε γυμναστείτε, αναπνεύστε βαθιά, ξεσηκώστε φίλους, ΖΗΣΤΕ όσα δικαιούστε. Ιδέα δεν έχω αν και σήμερα απολαμβάνει τις ανατολές της. Μα τι νόημα έχει, αφού έτσι ή αλλιώς απόλαυσε όσες της χαρίστηκαν με τον λαμπρότερο τρόπο, δίχως να σπαταλήσει ούτε κύτταρο. Δείτε το τρυφερότατο βίντεο που ακολουθεί και μην χάσετε την ευκαιρία αυτού του απλόχερου παραδείγματός της. Μας άφησε και το κληροδότημα όλο νόημα, αξιώθηκε συνεπώς να Συνέχεια

Posted in Αταξινόμητα | Tagged | Σχολιάστε

460. Monty Python’s: Δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής

Καθώς εισερχόμαστε στη βαθειά ταπείνωση της Μεγάλης Εβδομάδας, το θείο πάθος παραμένει σηματοδότης ανά τους αιώνες. Προφταίνουμε να δουμε μιαν άλλη εκδοχή, ανθρώπινα λυτρωτική, εκείνη του χαμόγελου

Αυτή η τρελούτσικη κομπανία των σουρεαλιστών κωμικών Monty Python’s μπορεί ακόμη να μας δείξει το δρόμο του σαρκασμού και της σάτιρας ως οδό διαφυγής. Αστειευτείτε, διασκεδάστε το, σαρκαστείτε και γελοιοποιείστε τους φριχτότερους εφιάλτες σας. Κάπου εκεί στα 1969 πρωτοβγήκαν στο βρετανικό αέρα με τα πιο απρόβλεπτα και εξωφρενικά κωμικά περιστατικά που αιφνιδίασαν το φλεγματικό αγγλικό καθωσπρεπισμό, και συνάμα έγιναν μόδα παγκοσμίως.

Αν δεν τους έχετε ξανακούσει στο Ιπτάμενο Τσίρκο τους, τότε θα χρειαστείτε σύντομα ένα σεμινάριο για την Αποκάλυψη του πιο αυθεντικού Μαύρου Χιούμορ – Black Humor. Θυμηθείτε εδώ ότι όπως η ελληνική λέξη «Φιλότιμο» είναι απίθανο να βρει μια εύκολη μετάφραση σε άλλη γλώσσα, παρόμοια η λέξη Χιούμορ φαντάζει αναντικατάστατη στις διαλέκτους των μη αγγλόφωνων λαών αφού απέραντα περιέχει έννοιες όπως σάτιρα, λογοπαίγνιο, ευγένεια, διακριτικότητα, σπασμός, αστεϊσμός, εξυπνάδα και βάλε και βάλε…

Θυμηθείτε αρκετούς από τους συντελεστές στην υπέροχη κωμωδία «Ένα ψάρι που το έλεγαν Συνέχεια

Posted in ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ, ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ | Tagged , | Σχολιάστε

459.Θεόφιλος, πρωτόγονο ελληνικό χρώμα (175)

Θεόφιλος "Το μάζεμα των ελαιών". Αυτή την εποχή γνώριζε το χλευασμό και την αποδοκιμασία

Ο Θεόφιλος φορούσε μόνιμα φουστανέλα και τσαρούχια, βαστούσε μπαστούνι και στο ντορβά του είχε βυζαντινή σημαία. Μαλλιά μακριά δεμένα κότσο σαν παπάς, άπρεπα μακριά νύχια, πράος μα απόκοσμος. Δεν έπινε, δεν κάπνιζε, στα όρια της αγοραφοβίας, δεν πήγαινε ποτέ καφενείο ούτ' εκκλησία, παρ΄ ότι αγιογραφούσε.

Η περίπτωση του Θεόφιλου (Θεόφιλος Χατζημιχαήλ 1870-1934) στη νεοελληνική τέχνη βρίθει από αυθορμητισμό, ποιητικό ρεαλισμό και αμεσότητα. Αυτοδίδακτος, δίχως ακαδημαϊκές περγαμηνές, ένας αγράμματος σοφός που φέρνει στο νου το ζωγράφο του Μακρυγιάννη. Μια πρώτη σωτήρια συνθήκη ήταν ότι η δράση του απείχε από το καμίνι της πρωτεύουσας. Εργάστηκε στο Βόλο, το Πήλιο και τη Μυτιλήνη.

Ο όρος «λαϊκός» που τον συνοδεύει έχει να κάνει με τα παραδοσιακά εργαλεία και τις τεχνικές του, τον ερασιτεχνισμό του, τα παιδικά χρώματα και το ύφος, την παραδοσιακή θεματολογία που φέρνει το νήμα μέχρι το Βυζάντιο. Ο Θεόφιλος δικαιούται μια κεντρική θέση στη σύγχρονη τέχνη μας, αφού μέσα από τις μοναδικής έμπνευσης εικόνες του ξεχειλίζουν η άδολη ματιά, η ψυχική αγνότητα, η αφέλεια, ο πρωτογονισμός, όλα εκείνα δηλαδή που μετέχουν ως ιδιότητες στα μοντέρνα Συνέχεια

Posted in Θεόφιλος | Σχολιάστε

458. Ντοστογιέφσκι, Αφοί Καραμαζόφ και Μ.Ιεροεξεταστής

Fyodor Mikhailovich Dostoevsky (1821-1881) Ο Μοσχοβίτης που αγαπήθηκε παγκοσμίως και διαχρονικά

Για δύο χρόνια, από το 1878 ως το ‘80 ο Ντοστογιέφσκι έγραφε το τελευταίο και σημαντικότερο έργο του, τους “Αδελφούς Καραμαζόφ”. Εκατό περίπου μέρες μετά την τελεία, αυτός ο μαχητής της ελευθερίας, ο συντηρητικός επαναστάτης, ο ορθόδοξος αθάνατος, πεθαίνει κληροδοτώντας μας ίσως (με μεγάλη βεβαιότητα το λέω) το ύπατο βιβλίο όλων των εποχών.

Η οικογένεια Καραμαζόφ ψυχογραφείται ατελείωτα και μαζί της άνθρωποι όλων των εθνών και θρησκειών και των σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ τους. Ο διεφθαρμένος πατέρας-αφέντης δολοφονείται και το έργο αποκτά αστυνομική χροιά. Οι τρεις γιοι αναλύονται συνεχώς, ο συναισθηματικός Μίτια, ο άθεος Ιβάν, ο ενοχικός Αλιόσα, και γύρω τους πλέκεται μια διαρκής ροή προσώπων.

Κορύφωση του παγκόσμιου αριστουργήματος φαντάζει το κεφάλαιο του Μέγα Ιεροεξεταστή. Σε μια σουρεαλιστική έμπνευση του Ντοστογιέφσκι, ο Χριστός επισκέπτεται τη Σεβίλλη συλλαμβάνεται από ένα ραμολιμέντο κατήγορο της Ιεράς Εξέτασης και καταγράφεται ένας μνημειώδης Συνέχεια

Posted in Ντοστογιέφσκι Φ. | Tagged | 1 σχόλιο

457. Roberto Ferri, ένας κλασικός του 2012 -(174)

Roberto Ferri

Να και κάτι διαφορετικό στον καταιγισμό της ταχύτητας. Ο Ρομπέρτο Φέρι  (Roberto Ferri 1978 -) έρχεται σίγουρα από το παρελθόν του Καραβάτζιο κι έχει ένα θέμα με το σκιοφωτισμό, το γυμνό κορμί, τους αγγέλους. Πολυτάλαντος, έχει ήδη φιλοξενηθεί σε μεγάλες γκαλερί του κόσμου, και δείχνει πως τις προσεχείς δεκαετίες θα απασχολήσει κοινό, κριτικούς, διαδίκτυο, σπουδαστήρια. Αλυσίδες, κένταυροι, ερπετά, μας εισάγουν σε ένα κόσμο με πληγές και μυστήριο, σε έναν άχρονο χώρο που δεν μπορείς να προσδιορίσεις καν ως ημέρα ή νύχτα.

Μας αιφνιδιάζει αναπάντεχα έτσι κλασικός που επιχειρεί να Συνέχεια

Posted in Ferri Roberto | Tagged | Σχολιάστε

456. Umberto Eco, «Το Όνομα του Ρόδου»

Sean Connery and Christian Slater in "The Name of the Rose", 1986

Φυσικά «Το Όνομα του Ρόδου» 1980, δεν λείπει από κανένα κατάλογο πολύτιμων βιβλίων, του αιώνα, των πολυδιαβασμένων, των βραβευμένων, των απαραίτητων. Η χαρισματική έμπνευση (κι ωραία πλάκα συνάμα…) ξεκινά από τον τίτλο, ο οποίος κατά το συγγραφέα, δεν λέει το παραμικρό, είναι παντελώς άσχετος, και τολμηρά δηλώνει ο τιτλοδότης πως τον ήθελε ολωσδιόλου ξένο με το περιεχόμενο για να υπάρχουν συγχύσεις και παρερμηνείες.

GIOTTO di Bondone, Legend of St Francis: 15. Sermon to the Birds, 1297-99 ,
Fresco, 270 x 200 cm, Upper Church, San Francesco, Assisi

Στα μέσα του 14ου αιώνα, ο θρησκευτικός μεσαίωνας δυναστεύει τις ψυχές των αθώων κεντροευρωπαίων. Ήδη ζυμώνεται στα υποσυνείδητα των αγροτών του φεουδαρχισμού και της θρησκοληψίας η γλυκιά Αναγέννηση, με τον διάπλατο ορθολογισμό της και τη γέννηση της νέας ελεύθερης Επιστήμης. Σε ένα ιταλικό Βενεδεκτίνικο μοναστήρι όμως, εξελίσσεται μια μυστικιστική σειρά από 7 περίεργους θανάτους, και όπου δεν αργεί να αποκαλυφθεί το δολοφονικό σπιράλ. Ο συνδυασμός αιρετισμών, μαγισσών, αριστοτελισμού δημιουργεί μια έξοχη πλοκή, ευτυχώς κατανοητή και για το μέσο αναγνώστη. Ένας υπέργηρος παραδοσιακός μοναχός αποφασίζει να πολεμήσει το βιβλίο «Περί Ποιητικής» του σταγειρίτη φιλοσόφου, διότι ομιλεί για το γέλιο, την κωμωδία, την μιμική, και επί τούτοις δηλητηριάζει, κατακρημνίζει, απαγχονίζει  κάθε μέλος του τάγματος θα μπορούσε να αποκαλύψει την ύπαρξη του θησαυρού στις κρύπτες της βιβλιοθήκης.

 Τι ήταν αυτό που σε τρομοκράτησε σ’ αυτή τη διατριβή για το γέλιο; Δεν εξαφανίζεις το γέλιο εξαφανίζοντας αυτό το βιβλίο! ρωτά στην κορύφωση του δράματος ο αδελφός Γουλιέλμος της Συνέχεια

Posted in Έκο Ουμπέρτο | Tagged , , | Σχολιάστε

455. Angelica Kauffman, η διανοούμενη ξεναγός (173)

Angelica Kauffman, "Julia, wife of Pompey, faints at the sight of his bloodstained garment", 1785, Βαϊμάρη

Angelica Kauffman "Portrait of a Woman Dressed as Vestal Virgin"

Την 7η Νοεμβρίου 1807 η κηδεία διέσχιζε τις κεντρικές λεωφόρους της Ρώμης, και το συρρέον πλήθος από πολίτες, ιερείς και θρηνούντες ταξιδευτές ήταν απροσμέτρητο. Η σορός της ζωγράφου Αντζέλικα Κάουφμαν (Angelica Kauffman 1741- 1807) συνοδεύονταν κοντά στ΄ άλλα και από το ένα γλυπτό του μεγάλου Κανόβα ο οποίος είχε σμιλέψει το χέρι της. Όπως και στην εξόδιο ακολουθία του αδικοχαμένου Ραφαήλ δύο από τα έργα της ακολουθούσαν την κατάθλιπτη πομπή…

Φυσικά ο λόγος για τη λαμπρότερη ίσως καλλιτέχνιδα του καμβά στον ταραγμένο 18ο αιώνα. Γεννημένη Ελβετίδα αμέσως αναδείχθηκε σε παιδί θαύμα με έφεση στις ξένες γλώσσες και δεξιοτεχνία στη μουσική. Ήδη όμως στα 12 της, γαλουχημένη από τον φτωχό ζωγράφο πατέρα της, είχε καταστεί μια ζηλευτή δεξιοτέχνης του πινέλου και πόζαραν για τη νεαρή «φαινόμενο» ευγενείς και επίσκοποι. Η βασιλική ακαδημία του Λονδίνου την έκανε δεκτή στα 1768. Ήδη όμως δέκα χρόνια νωρίτερα ο μέντοράς της, ο λόγιος γερμανός Βίνκελμαν, την είχε κατηχήσει σωστά ώστε Συνέχεια

Posted in Kauffman, Angelica | Tagged , , | Σχολιάστε

454. Franz Kafka, «Η Δίκη» (της Ελλάδας…)

«… Κάποιος θα πρέπει να συκοφάντησε τον Γιόζεφ Κ. διότι χωρίς να έχει κάνει τίποτε κακό, ένα ωραίο πρωί συνελήφθη…  –Ποιος είστε ; ρώτησε ο Κ. κι ανακάθησε στο κρεβάτι.  –Περιμένω να μου φέρει η Άννα το πρωινό μου… Εκείνος γύρισε στην πόρτα και την άνοιξε λίγο για να αναφέρει σε κάποιον

Θέλει να του φέρει η Άννα το πρωινό του. Σαν απάντηση ήρθε απ΄ το πλαϊνό δωμάτιο ένα γελάκι… –Καλύτερα να φωνάξω τη φράου Γκρούμπαχ είπε ο Κ. κι έκανε να βγει. –Δεν μπορείτε να βγείτε βέβαια αφού έχετε συλληφθεί.  – Έτσι φαίνεται είπε ο Κ.

Ποιοι να ήταν τάχα ετούτοι οι δύο; Για ποιο πράγμα μιλούσαν ; Τι αντιπροσώπευαν ; Ο Κ. ζούσε σε μια χώρα με συνταγματικό πολίτευμα, βασίλευε ειρήνη, και όλοι οι νόμοι ήσαν εν ισχύι, ποιος τολμούσε να τον συλλάβει μέσα στο ίδιο του το σπίτι ;  –Ορίστε τα χαρτιά μου. Δείξτε μου τώρα και τα δικά σας, και πρώτα απ΄ όλα το ένταλμα συλλήψεως.  –Και τι σημαίνουν τα χαρτιά σας για μας ; Νομίζετε ότι θα επιταχύνετε την υπόθεσή σας φιλονικώντας με εμάς τους δεσμοφύλακές σας για χαρτιά και εντάλματα ;

Ο Κ κατάλαβε πως έπρεπε να Συνέχεια

Posted in Κάφκα Φραντς, ΝΟΜΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ, ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ | Σχολιάστε

453. Caravaggio, κι έγιναν τα θεϊκά γήινα (172).

CARAVAGGIO, "The Taking of Christ", 1598, Oil on canvas, 133 x 171 cm, Museum of Western European and Oriental Art, Odessa. Ένα από τα πιο λατρεμένα έργα του Καραβάτζιο, με σφιχτό ρυθμό, κίνηση και αδιόρατη κλίση προς την πτώση αριστερά. Η αυτοπροσωπογραφία του καλλιτέχνη με το φανάρι πάνω δεξιά, προκάλεσε αντιδράσεις από το συντηρητικό κλήρο που αξίωνε μόνον άγιες μορφές στους καμβάδες

Caravaggio, "Άγιος Ιερώνυμος", 1608, Μοναστήρι Montserrat κοντά στη Βαρκελώνη. Μια τέτοια περιγραφή ενός αγίου κλόνισε το συναίσθημα που η καθολική εκκλησία ήθελε να αποπνέει. Λιπόσαρκος ο Ιερώνυμος, με δέρμα τραχύ, κοκκινισμένο από τη φθορά και την ανέχεια, μας δίνει χειροπιαστή την μετάνοια μέσα από την ασιτία, συγκλονιστικό το φθαρτό σαρκίο στο δρόμο της λύτρωσης.

Ζωή και έργο σπάνια συμβαδίζουν χέρι-χέρι τόσο όσο στον Καραβάτζιο, Michelangelo Merisi da Caravaggio (1571 – 1610), αυτόν τον βίαιο ευγενή. Ριζοσπάστης έως παρεξηγήσεως, στις θρησκευτικές του σκηνές ξέφυγε από κάθε σύμβαση, βρήκε τη νέα ερμηνεία της πραγματικότητας. Καινοτόμος έως επαναστάσεως στις νεκρές φύσεις, στους καρπούς και τα λουλούδια, στις χειρομάντισσες και τους μουσικούς σπάει το ακαδημαϊκό κατεστημένο και ιδρύει -χωρίς φυσικά να το ξέρει- μια σχολή ζωγραφικής που αγαπήθηκε όσο ελάχιστες.

Καταργεί με έναν τρόπο εξωφρενικά απλό τους διαχωρισμούς μεταξύ «υψηλής τέχνης» και θεμάτων της καθημερινότητας (γνωστής και ως ρωπογραφίας). Κάνει τα απλά μεγαλειώδη, και τα θεϊκά γήινα, οι άνθρωποι μοιάζουν αθάνατοι και οι θεοί ίδιοι με όσους συναντούμε στο δρόμο. Μας επιφυλάσσει όμως και μια ακόμη έκπληξη, ο Καραβάτζιο βάζει το προσωπικό οπτικό του φίλτρο σε όλα αυτά, μια υπογραφή αναγνωρίσιμη από το πρώτο δευτερόλεπτο : Συνέχεια

Posted in Caravaggio | Tagged | Σχολιάστε

452. Albrecht Dürer, νάρκισσος και μικροσκόπος (171)

A. DURER, "Paumgartner Altar, c. 1503, Oil on lime panel, 155 x 126 cm (central), 151 x 61 cm (each wing), Alte Pinakothek, Munich. Παραγγελία της οικογένειας Πάουμγκάρτνερ.

A. DURER, "Adam and Eve", 1507, Oil on panel, 209 x 81 cm (each panel), Museo del Prado, Madrid. Το πρώτο ολόσωμο γερμανικό γυμνό.

Στοχαστής της Αναγέννησης ο Άλμπρεχτ Ντύρερ (Albrecht Dürer 1472-1528) μαθήτευε ως χρυσοχόος μα, προέφηβος ακόμη, το μυαλό και το ταλέντο του τον οδηγούσαν στο σχέδιο. Γεννημένος στην πολύβουη Νυρεμβέργη είχε ευνοϊκές συγκυρίες που θα ζήλευαν άλλοι καλλιτέχνες. Η οικονομική πρωτεύουσα της Γερμανίας τότε, πυκνοκατοικημένη από 50.000 κατοίκους με αυτοκρατορικά προνόμια επεξεργασίας πολύτιμων μετάλλων είχε ορθάνοιχτους τους εμπορικούς και καλλιτεχνικούς ορίζοντες. Το εντυπωσιακό του σπίτι σώζεται ως σήμερα, μνημείο πια ενός μέγιστου και υπερπαραγωγικού καλλιτέχνη.

Ένας γείτονας τους, ο Μίκαελ Βόλγκεμουτ, για τρία χρόνια τον κατηχούσε στα μυστήρια της ζωγραφικής και της ξυλογραφίας. Τα ξυλόγλυπτα ρετάμπλ (μεγαλοπρεπή εικονοστάσια σε άγιες τράπεζες) ήταν η κορύφωση της εποχικής μόδας με μικτές τεχνικές ξυλοτεχνίας που περιέβαλαν ζωγραφικά Συνέχεια

Posted in Durer Albrecht | Tagged | Σχολιάστε

451. Μικρός Πρίγκιπας, την ουσία δεν τη βλέπεις με τα μάτια

Antoine de Saint Exupery 1900-1944. Ένας παρασημοφορημένος σμηναγός-φιλόσοφος, που έπεσε στο βωμό του καθήκοντος, αφήνοντας στην παγκόσμια κληρονομιά ένα βιβλίο εφάμιλλο σε πωλήσεις της Βίβλου.

Το μυστικό άρωμα, κάποια ευεξήγητη αιτία που ανέδειξε αυτή την παραμυθένια νουβέλα στο σημαντικότερο βιβλίο διαχρονικά και παγκοσμίως, δεν είμαι σε θέση να προσδιορίσω. Γυρίζω όμως πότε-πότε στις ατάκες του “Μικρού Πρίγκιπα”, όπως γυρίζει ένας κατάδικος μετά την έκτιση της ποινής του, να ξαναλάβω οδηγίες αγνής ζήσης.

Γραμμένο από το Γάλλο ιδεαλιστή Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ μέσα στα πολεμικά ερείπια του 1940, μεταφράστηκε σε 220 γλώσσες και το αγόρασαν 135 εκατ. φορές, έγινε κόμικ, μιούζικαλ, όπερα, ταινία, και συνεχίζει…

Κάπου στη Σαχάρα ο αεροπόρος συγγραφέας προσγειώνεται αναγκαστικά και ξάφνου σκάει μύτη ένα λιγόλογο αγόρι –le petit prince– που άφησε το δικό του μικρό πλανήτη, ψάχνοντας να καταλάβει τα ζώα, τα πράγματα και τους ανθρώπους στη Γη. Την ίδια αναζήτηση δηλαδή που ταλαιπωρεί τον καθένα μας, από την αυτογνωσία μέχρι το καθήκον. Όταν ο Στρατής Τσίρκας το μετέφρασε κάποτε, κατέληξε να εισπράξει πως περιέχει την εξομολόγηση ενός μεταμελημένου, μια τύψη που ποιος μας δεν κουβάλησε : “δεν έπρεπε να είχα φύγει απ’ τον πλανήτη μου… δεν έπρεπε να δίνω σημασία στα λόγια, έπρεπε να μπορώ να καταλαβαίνω σωστά τις Συνέχεια

Posted in d. Θ Η Σ Α Υ Ρ Ο Ι σκόρπιοι, Σαιντ Εξυπερύ Αντ., ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ | Tagged , , | Σχολιάστε

450. Η φυματίωση του Π. Πανταζή (170)

Περικλής Πανταζής, "Ο συγγραφέας"

Αυτοπροσωπογραφία

Κι αυτό το παιδί θαύμα χάθηκε πρόωρα. Τον βασάνιζε χρόνια η

Γυναίκα που πλέκει

αιμόπτυση κι ο συγκλονιστικός βήχας, σε σημείο που ν’ αναλογιζόμαστε σήμερα πώς στην ευχή εύρισκε καλλιτεχνική διέγερση ή πόσο πλουσιότερος θα ήταν ο βελγικός ιμπρεσιονισμός αν ο δικός μας Περικλής Πανταζής (1849-1884) είχε την υγειά του. Λεπτομέρειες της σύντομης πορείας του των 35 όλων κι όλων ετών έχω ήδη συλλέξει σε παλαιότερη ανάρτηση, όμως καθώς βρέθηκα σε μια ανθολογία μερικών ακόμη πινάκων του, θεώρησα φρόνιμο να τις μοιραστούμε. Δεν πέφτεις κάθε μέρα πάνω σε τέτοιες αγνές γραμμές, ούτε βρίσκεις εύκολα αυτή τη χρωματική διαύγεια που δίνει τέτοια ευγενική έμφαση στις λεπτές αποχρώσεις συνδυάζοντας πλαστικότητα στα Συνέχεια

Posted in b. ΕΛΛΗΝΕΣ ΖΩΓΡΑΦΟΙ, Πανταζής Π. | Tagged | Σχολιάστε

449. Κλίμαξ της Οικουμένης – The Scale of the Universe

Angel Falls, Venezuela

Καμιά φορά μιλάμε για μηδαμινότητες αλλά δεν το εννοούμε αληθινά. Ατενίζουμε το σύμπαν αλλά αδιαφορούμε να ασχοληθούμε με την απεραντοσύνη των θαυμάτων που ζουν γύρω. Μέσα μας νιώθουμε το κέντρο του Κόσμου, ενδόμυχα σκεφτόμαστε πως η πλάση όλη είναι στην υπηρεσία μας, και το χειρότερο, λειτουργούμε, δρούμε και αποφασίζουμε σαν να ήταν πράγματι έτσι. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, έχουμε πια και ένα από τα ελκυστικότερα πιστοποιητικά!

Δείτε λοιπόν σε αυτή την εμπνευσμένη εργασία των επιστημόνων που αφοσιώθηκαν στην συγκέντρωση των στοιχείων τι σημαίνει απέραντη κλίμακα, τι σημαίνει πως η φύση δεν έχει αρχή και τέλος. Φαντασία, χιούμορ, επιστημονικότητα, μοναδικό υλικό που αξίζει Συνέχεια

Posted in d. Θ Η Σ Α Υ Ρ Ο Ι σκόρπιοι, ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ | Tagged , | Σχολιάστε

448. Stephen Maffin, τυχαίες ρωγμές (169)

Certainty

Η ιδιαίτερη τέχνη του Stephen Maffin, μοιάζει σαν ένα ορμητικό άρωμα που κατακλύζει προοδευτικά όλες τις σχολές της μοντέρνας τέχνης. Δείτε πως οι ίδιος μας ξεναγεί στις χρωματιστές του ραγισμένες περιπέτειες, ενώ και μόνο που διατηρεί δική του σελίδα στο facebook τον κάνει μια σημερινή σημαία :

Ως καλλιτέχνης έχω το ίδιο πρόβλημα να εξηγήσω τα έργα μου, όσο θα είχε ένας κριτικός τέχνης να τα δημιουργήσει. Άρχισα να χρησιμοποιώ επίχρισμα σε λινάτσα επειδή προσπαθούσα να μιμηθώ τις επιφάνειες που είδα στις φωτογραφίες των έργων ζωγραφικής του Ισπανού καλλιτέχνη, Manolo Valdez. Ήταν πανάκριβο για εμένα να επιχειρήσω το ίδιο (παχύ στρώμα λαδομπογιάς) και σκέφτηκα να δοκιμάσω το γυψοκονίαμα. Φυσικά, στην πορεία ανοίχτηκαν άλλοι δρόμοι, ώσπου τίποτε από όσα μου προκύπτουν δεν μοιάζουν με πίνακες ζωγραφικής του Valdez.

Κοιτώντας πίσω, ήμουν γοητευμένος με αυτά τα δισδιάστατα έργα τέχνης που είχαν τη δική τους σωματική υφή αντί των Συνέχεια

Posted in Αταξινόμητα, Maffin, Stephen | Tagged | Σχολιάστε

447. Γ. Ζογγολόπουλος, ομπρέλες για πάντα (168)

"Αίθριο", Μετρό Πλ. Συντάγματος 1999

Τσέρκια με φακό 1980

Ένα από τα σημαντικότερα φαινόμενα της ελληνικής Γλυπτικής  -και όχι μόνο- είναι ο Γιώργος Ζογγολόπουλος 1903-2004. Ένας μικρός Πρωτέας, γεννημένος δίπλα στην Πλατεία Ομονοίας στην Αθήνα,  που από την κυβιστική του αφετηρία γίνεται στην πορεία των δεκαετιών όλο και πιο ανάλαφρος. Φλωρεντία Πάδοβα, Ντονατέλο, Τζιακομέτι, Μπιενάλε Βενετίας ‘93, οι σταθμοί της τέχνης του τρέχουν στους αιώνες και τους χάρτες όπως ένα αμέριμνο παιδί παίζει κουτσό σε πλακάκια πεζοδρομίου. Πειραματιζόμενος ακατάπαυστα για έναν αιώνα περίπου επιτρέπει στα επίπεδά του να αλληλοτέμνονται, τα στοιβάζει, τους δίνει μνημειακές διαστάσεις. Ακόμη και πολλές δεκάδες χρόνια πριν τις περίφημες «Ομπρέλλες«, τα έργα του μοιάζουν να αιωρούνται στο κενό με χάρη, κομψά και συμβολικά. Μετά το 1960 πάντως απογειώνεται οριστικά, ξεφεύγει σε υπερβατικά άμορφα έργα, κανένας υπαινιγμός έστω του Συνέχεια

Posted in c. Γ Λ Υ Π Τ Ι Κ Η, Ζογγολόπουλος Γ. | Σχολιάστε