451. Μικρός Πρίγκιπας, την ουσία δεν τη βλέπεις με τα μάτια

Antoine de Saint Exupery 1900-1944. Ένας παρασημοφορημένος σμηναγός-φιλόσοφος, που έπεσε στο βωμό του καθήκοντος, αφήνοντας στην παγκόσμια κληρονομιά ένα βιβλίο εφάμιλλο σε πωλήσεις της Βίβλου.

Το μυστικό άρωμα, κάποια ευεξήγητη αιτία που ανέδειξε αυτή την παραμυθένια νουβέλα στο σημαντικότερο βιβλίο διαχρονικά και παγκοσμίως, δεν είμαι σε θέση να προσδιορίσω. Γυρίζω όμως πότε-πότε στις ατάκες του “Μικρού Πρίγκιπα”, όπως γυρίζει ένας κατάδικος μετά την έκτιση της ποινής του, να ξαναλάβω οδηγίες αγνής ζήσης.

Γραμμένο από το Γάλλο ιδεαλιστή Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ μέσα στα πολεμικά ερείπια του 1940, μεταφράστηκε σε 220 γλώσσες και το αγόρασαν 135 εκατ. φορές, έγινε κόμικ, μιούζικαλ, όπερα, ταινία, και συνεχίζει…

Κάπου στη Σαχάρα ο αεροπόρος συγγραφέας προσγειώνεται αναγκαστικά και ξάφνου σκάει μύτη ένα λιγόλογο αγόρι –le petit prince– που άφησε το δικό του μικρό πλανήτη, ψάχνοντας να καταλάβει τα ζώα, τα πράγματα και τους ανθρώπους στη Γη. Την ίδια αναζήτηση δηλαδή που ταλαιπωρεί τον καθένα μας, από την αυτογνωσία μέχρι το καθήκον. Όταν ο Στρατής Τσίρκας το μετέφρασε κάποτε, κατέληξε να εισπράξει πως περιέχει την εξομολόγηση ενός μεταμελημένου, μια τύψη που ποιος μας δεν κουβάλησε : “δεν έπρεπε να είχα φύγει απ’ τον πλανήτη μου… δεν έπρεπε να δίνω σημασία στα λόγια, έπρεπε να μπορώ να καταλαβαίνω σωστά τις πράξεις…

Αυτός ο χρυσαφένιος ασυνήθιστος στέκεται κόντρα στα ζιζάνια της Κακίας που κατακλύζουν όπως η αγριάδα τη γη, πολεμά τη ματαιοδοξία, αντιστέκεται στην απληστία. Ως σωτηρία βλέπει την οικολογία της αγάπης, την εμπιστοσύνη στη φύση, την ανάδειξη της φιλίας, την πίστη στην παιδικότητα που μας άφησε και την αφήσαμε. Η μόνη ερμηνεία που ίσως να βοηθά στην κατανόηση της ασύλληπτης επιτυχίας του βιβλίου, είναι η απεραντοσύνη που επιτρέπει στις παιδικές φαντασίες να ταξιδεύουν ασταμάτητα, είτε στο σύμπαν είτε στην έρημο. Χωρίς να αφήνει ποτέ την κεντρική γραμμή πλεύσης (Είμαστε υπεύθυνοι απέναντι σ΄ εκείνους που αγαπούμε ή μας αγαπούν), σκορπά ολούθε μια θετική αύρα, την αχλύ ενός αριστοκρατικού έρωτα. Αγνού, δίχως τίμημα, εθελόθυτου, όπως μόνο οι έφηβοι μπορούν να δοθούν, ο ρομαντικός μας ήρωας ταξιδεύει προς έναν προορισμό, υπό την αυτονόητη προϋπόθεση πως πρέπει αυτόν τον προορισμό να τον κουβαλάμε στις αποσκευές μας.

Το λάγαρο ταξίδι λοιπόν, το ταξίδι της ζωής είναι αυτές οι παιδικές ζωγραφιές που λησμονήσαμε. Είναι συγκινητικό να έχεις ξανά αγωνία Ποιον θα βρεις, Ποιον θ’ αφήσεις πίσω, Τι χωράει μέσα σε στο άλλο, Πώς θα εξημερώσεις και θα εξημερωθείς, Πως θα κρατήσεις τη σκοπιά σου ακέραια. Φαντάζει ιερή ανάσταση να καταφέρεις να παραδώσεις το χρέος σου εκπληρωμένο, την αγάπη όρθια ακόμη κι αν χρειάζεται να δηλητηριαστείς.

* Οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν τίποτα από μόνοι τους, και είναι κουραστικό για τα παιδιά να προσπαθούν πάντα και συνέχεια να τους εξηγούν τα πράγματα

* Τα παιδιά δεν πρέπει να είναι πολύ αυστηρά με τους μεγάλους, πρέπει να δείχνουν επιείκεια απέναντι τους

* Αυτό που κάνει την έρημο όμορφη είναι ότι κάπου κρύβει ένα πηγάδι

* Αυτό είναι το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό. Μόνο με την καρδιά μπορεί κάποιος να δει σωστά – την ουσία δεν μπορούν να τη δουν τα μάτια

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΣ

This entry was posted in d. Θ Η Σ Α Υ Ρ Ο Ι σκόρπιοι, Σαιντ Εξυπερύ Αντ., ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s