439. Αγαπώ Liverpool, «You’ll Never Walk Alone»

Θα είμαι πάντα Λίβερπουλ. Το γιατί, θα πρέπει να το ψάξω μάλλον στο κρεβάτι του ψυχοθεραπευτή μου, όμως δεν υπάρχει δύναμη στον κόσμο να αλλάξει τη διεύθυνση στο ποδοσφαιρικό μου σπίτι : ‘Aνφιλντ Ρόουντ – Anfield Road. Τώρα ακόμη, στο 120ά γενέθλιά της, με καμιά 45 μεγάλα κύπελλα στην αρχειοθήκη της, με δεκάδες νεκρούς να στοιχειώνουν ακατανόητα την μυθολογία, το μεγάλο αγγλικό λιμάνι με γοητεύει συνεχώς.

Από το 1892 ο κορμοράνος, σύμβολο της ίδιας της πόλης του Λίβερπουλ, κοσμεί το σήμα των reds, το κατακόκκινο κοστούμι τους μιλά για το πάθος και την πρόκληση φόβου στους απέναντι 11, και ταυτόχρονα αντιμιλά και κοντράρει το αντίπαλο δέος των μπλε εφοπλιστών της συμπολίτισσας Έβερτον. Μερικοί αναγνώστες θα σκέφτεστε τώρα ίσως να μου συστήσετε κάποιο αγχολυτικό, ή εξετάσεις για τη θεραπεία του παλιμπαιδισμού. Όμως σας δίνω τον εξομολογητικό λόγο μου, πως θα έδινα πολλά να βρεθώ κάποτε σε μία από τις τέσσερις εξέδρες του γηπέδου, ιδίως σ’ εκείνη που ως τρομερός θρύλος θα αναπνέει παντοτινά η φίλαθλη ανάσα μου, το “The Kop Stand”. Και να παρελαύνουν μπρος μου ο Κέβιν Κήγκαν, ο Ίαν Ρας, ο Κένι Νταλγκλίς, όλοι μαζί ; Ιδέα δεν έχω να ερμηνεύσω κάπως αυτή τη χαρά που πηγαία αναβλύζει όταν σκέφτομαι τον Σάμυ Λη, τον Στηβ Τζέραρντ, γιατί όχι και το Σωτήρη Κυργιάκο.

Μήπως με μάγεψε ότι σε 120 χρόνια άλλαξε μόλις 17 προπονητές ; Μπιλ Σανκλι ο μακροβιότερος, Μπομπ Πείσλι ο πολυνίκης, Ράφα Μπενίτεθ ο τελευταίος πατριάρχης. Μήπως ο αιώνιος συμβολισμός που θέλει τους «πληβείους» των λιμανιών (Αμβούργο, ΠΑΟΚ, Νάπολη, Μπάρτσα,) να με συνεπαίρνουν περισσότερο από τους «πατρίκιους» των κέντρων εξουσίας (Μίλαν, Μάντσεστερ, Μπάγερν, Παναθηναϊκός) ; Μήπως ο χαρακτήρας της φλεγματικής βορειοαγγλικής εργατούπολης, που έχει επενδύσει στην αλυσιδωτή γενιά των «κόκκινων», τις αιώνιες αρετές του αθλητισμού.  Η μόνη μικρή ψυχολύση με την οποία δίνω κάποιες βεβαιότητες είναι εκείνο το ανίκητο You’ll Never Walk Alone, ένα τραγούδι του 1945, που από τον Έλβις ως τον Φρανκ Σινάτρα ήταν μια κάποια επιτυχία (από μιούζικαλ αφετηριάζεται) αλλά ήδη απέκτησε την εμβληματικότερη στιγμή στα φουτμπολικά μουσικά ρίγη.

[/caption]

Ένας ύμνος μάλλον ακατάλληλος για ποδοσφαιρικό γήπεδο, χωρίς εμβατηριακό ρυθμό, δίχως παράτες και εξαλοσύνες για μαμελούκους. Κι όμως ! Λατρεύεται από τους απανταχού φιλάθλους στη γη, ψάλλεται ηρωικά και ομόθυμα σε κάθε έναρξη και κυρίως λήξη παιγνιδιού στο Άνφιλντ και όχι μόνο. Πρόσφατα θυμάμαι έναν ολλανδό καρκινοπαθή που ως τελευταία επιθυμία του είχε να δει την αγαπημένη του Φέγιενορντ στο στάδιο ντε Κούιπ του Ρότερνταμ. Κάπου εκεί στο 10λεπτό όλο το γήπεδο, στάθηκε όρθιο, απέτισε χαιρετισμό αγάπης στο θνήσκοντα φίλο με τι άλλο, με το υπέροχο αυτό τραγούδι που  – πού θα μου πάει- θα το ψάλλω κάποτε κι εγώ εντός του ναού τη μητροπολιτικής επαρχίας του Merseyside!

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΣ

This entry was posted in ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s