422. Κ. Βάρναλης: Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα

Gustave COURBET, "After dinner at Ornans", 1849, Musee des Beaux-Arts, Lille, France

Ο Βάρναλης (1884-1974) μπορεί να είναι και ο πιο ροκ έλληνας ποιητής. Μαρξιστής, ΕΑΜίτης αντιστασιακός, δημοσιογράφος, δημοτικιστής, αρχαιογνώστης. Εκεί που γίνεται λυρικός, την επόμενη στιγμή σαρκάζεται και παιγνιδίζει. Φιλοσοφεί και ανατρέπει ταυτόχρονα, δεν στέκει να κοιτά τις αδικίες, οργίζεται ως αληθινά ευαίθητη ψυχή. Φλέγεται από αριστερές ιδέες, αλλά δεν φανατίζεται όπου κατανοεί το αδύνατο. Ειδικά στους «Μοιραίους» κρατά ολοφάνερες αποστάσεις από τις θεωρίες του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, εκτός κι αν δεν τον νοιάζει να τις εμβαθύνει. Το ίδιο συμβαίνει και στη φόρμα των ποιημάτων του : παρά το προοδευτικό περιεχόμενο, ο στίχος είναι σφιχτοδεμένος με ρίμα συντηρητική σαν του Παλαμά. Αδιαφορεί ως φαίνεται γα τις τεχνικές, αφήνει σε άλλους τους αφορισμούς, κρατά την ουσία και την υπομένει ισοβίως. Σήμερα παραμένει φριχτά επίκαιρος κι αγαπημένος ειδικά των ανήσυχων νεολαίων, κι έχουμε καθημερινό καθήκον τέτοιες εθνικές παρακαταθήκες να τις υπενθυμίζουμε

ΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ

Mες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ’ η παρέα πίναμ’ εψές·
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ’ άσωτ’ ουρανού!
Ω! της αβγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό·
τ’ άλλου κοντόημερ’ η γυναίκα
στο σπίτι λυώνει από χτικιό·
στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζη
κ’ η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
― Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
δεν τό βρε και δεν τό πε ακόμα.

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας έβρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΣ από τα “Ποιητικά” Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

Advertisements
This entry was posted in Βάρναλης Κ. and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s