421. Lucian Freud, σάρκα και τρέλα (154)

O Lucian Freud ζωγραφίζει τη βασίλισσα Ελισάβετ το 2001. Όχι, πείτε μου : Πόσοι ζωγράφοι από το Giotto και μετά τους επιτράπηκε να σταθούν θνητοί αυτοί απέναντι σε γαλαζοαίματους ; Κυρίως όμως πόσοι είχαν την τύχη μιας τέτοιας φωτογραφίας ;

2001. Το παλάτι πάντως τη βρήκε "ιδιαιτέρως μη κολακευτική". Τι περίμεναν δηλαδή; Και πάντως σήμερα είναι πανάκριβο κομμάτι της "Royal Property"

Ο αναπάντεχος αυτός Βρετανός (τελικά) μας έβαλε να ξαπλώσουμε στον καναπέ, απαράλλαχτα όπως ο παππούς του Sigmund, καλά και σώνει να δούμε τη σάρκα και το είναι της. Ίσως ο πλέον αλληγορικός ζωγράφος μεταπολεμικά, επιθετικός και αμφιλεγόμενος θέλησε να ακούσει τη μόνη συμβουλή που πήρε από τον μέγα ψυχαναλυτή παππού του “να μην τρελαίνεσαι με την υπογραφή σου”. Πρόσεξε ο εγγονός, και πράγματι το 2008 ένας πίνακάς του πουλήθηκε από τους Christie’s για 34 εκ. λίρες σε ένα Ρώσο μεγιστάνα, κάνοντάς τον, τον πλουσιότερο εν ζωή κολορίστα, κάτοικο Notting Hill London.

Χαρακτήρας ερμητικός, σεξουαλικός από κούνια, με ένα βλέμμα –επιτρέψτε μου- στα πρόθυρα του ψυχιατρείου, έζησε μια μακρά αντισυμβατική ζωή. Χτίστηκε ένας μύθος γύρω του, και γύρω από το φουλάρι που έδενε το πουκάμισό του. Επάξια, για έναν κυρίως λόγο : πέτυχε το στόχο που σημάδευε ισοβίως, να ζωγραφίσει με έναν τρόπο που κανείς άλλος ποτέ δεν είχε ζωγραφίσει.

To 2003 το διάσημο μοντέλο Kate Moss, εγκυμονούσα, συναντά και ποζάρει για τον Freud.

Ήταν μια εικαστική ιδιοφυΐα και χάθηκε

Kate Moss, 2003

στα 88 του, μόλις τον Ιούλιο του 2011, αφήνοντας πίσω μια περιουσία περίπου 125 εκ. λιρών για τα 14 από τα επίσημα παιδιά του (ίσως μέχρι και 40 να φθάνει ο μαγικός αριθμός τεκνοποιίας με νόμιμες συζύγους και αστεφάνωτες ερωμένες).  Ανθρωποκεντρικός, ωμός, ούτε που τον αγγίζει η αιώνια ομορφιά, δεν χαρίζεται, με αφετηρία την επιδερμίδα ξεκινά η διεισδυτικότερη ματιά ενός παράξενα. απογυμνωμένου κόσμου

Ο γόνος του Κομμουνισμού, Ρομάν Αμπράμοβιτς της Γκάζπρομ και της Τσέλσυ, φέρεται να απέκτησε αυτό το καθρέφτισμα της κατάντιας μιας (τουλάχιστον) μεταπολεμικής γενιάς με τίτλο "Benefits supervisor sleeping". Η πώληση του πίνακα καθιστά τον Freud, τον ταμειακά υπ΄αρίθμ. 1 εν ζωή ζωγράφο

L. Freud, "Reflection" (self-portrait) 1985

Η κίνηση δεν είναι το φόρτε του. Εμμένει στις μελαγχολικές πόζες ανθρώπων αναπαυόμενων, κοιμισμένων, σκεπτόμενων, θέλει να μας βάλει στην περιπέτεια να βρούμε το πώς, το γιατί, το τι σκέφτεται έτσι αραχτός/ή. Με τη μάνα του σε θέση μοντέλου λέγεται ότι ασχολήθηκε χιλιάδες ώρες, περισσότερες απ’ όσες ο πολύς Ρούμπενς, μια παθολογία την είχε, μη μου λέτε τώρα – την είχε!, όμως πάντα η διάκριση έχει κάποιο τίμημα, οι μεγαλοφυΐες ως γνωστόν υποφέρουν. Καμία διάθεση δεν έχω για αγιογραφία της εκκεντρικότητάς του, αυτής της βιολογικής προσέγγισης του δέρματος.

Γεννημένος το 1922 στο Βερολίνο, ως το ’46 θα

Lucian Freud, "Naked Man, Back View", 1991–92

έχει επιστρέψει και από την Αμερική, ταξιδεύοντας τις μποέμικες ανησυχίες του μέχρι το Παρίσι του Πικάσο, τη Γενεύη του Τζιακομέτι, τον Πόρο του Σεφέρη. Τους γνώρισε όλους και φρόντιζε να κλέβει για τον εαυτό του προκλήσεις. Ίσως από το ελληνικό φως που τον συνάρπασε να τυφλωνόμαστε σήμερα όταν σταματάμε στη ράχη του γυμνού άνδρα. Δεν είναι απλώς σα να άστραψε ένα φλας πάνω στο ρυτιδωμένο κορμί, η όλη σύλληψη απέχει μόλις ένα κλικ απ΄ το να γίνει ακτινογραφία και ψυχογράφημα ταυτόχρονα. Έτσι άλλωστε κράτησε αποστάσεις από τις ανεικονικές τρέλες του Τζάκον Πόλοκ που ξεσήκωναν τους φιλότεχνους της εποχής του με την ανερμήνευτη μυσταγωγία του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Αυτός σίγουρα θα διάλεγε έναν Κουρμπέ, το σφαγμένο βόδι του Ρέμπραντ ίσως, τον αισθαντικό Ένγκρ γιατί όχι αν θέλουμε να μη το χοντρύνουμε άλλο.

Lucian Freud, "Reflection with Two Children" (Self-Portrait), 1965. Συμπαθώ ιδιαιτέρως τούτο το αριστούργημα. Με τον καθρέφτη στο πάτωμα, ο καλλιτέχνης αρνείται να προκαλέσει βαθύτερη ψευδαίσθηση, δεν υποκρίνεται κάτι που δεν είναι, δεν αναζητά φτιασιδώματα ή υπερβολές στα χρώματα. Θαρρείς και ετοιμάζεται να δώσει εξηγήσεις στα παιδιά μας, σε όσους βλάψαμε, κι ίσως έτσι να πλησιάζει η αλληγορία του φωτιστικού σε ανακριτική λάμπα...

Lucian Freud, "Pregnant Girl", 1961. Η αποστροφή της κοπέλας στο βλέμμα του ζωγράφου, στις ύπουλες ψηλαφήσεις μας, δείχνει την αφοσίωσή της στην αναπαραγωγική αποστολή. Ή μήπως όχι ; Μεγαλειώδες.

Επέμενε να κοιτάμε με τις ώρες τα αντικείμενα, έχουν ψυχή, έχουν προσωπικότητα, ζωή έλεγε, άνθρωποι ζώα έπιπλα δεν διαφέρουν όταν στους καμβάδες του γίνονται πορτρέτα. Μάλιστα όσο τραχιές κι αν μοιάζουν οι πινελιές του, εκείνος κοπιάζει, δίνει σημασία και στις μικρότερες λεπτομέρειες τις αναδεικνύει. Καλλιτέχνης ενός  άλλου βεληνεκούς, επιστρέφει σχεδόν πάντα στο ατελιέ του, στο δωμάτιο για μια ακόμη πόζα ενός προσφιλούς προσώπου ή μιας βασίλισσας. Ρεαλιστής σε βαθμό που να απεχθάνεται την ταμπέλα, προτιμά να χαθεί στη σιωπή δεκαετιών, δεν ξεμαγεύτηκε ποτέ από τα ασυμβίβαστα κορμιά με τα σημάδια των ηλικιών τους ή τις εγκυμοσύνες. “Ζωγραφίζω αυτό που βλέπω και όχι αυτό που ελπίζετε να βλέπω”.

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΣ

Advertisements
This entry was posted in Freud Lucien and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s