401. Νύχτα Αγ. Βαρθολομαίου – μακριά από μας

Francois Dubois, Le massacre de la Saint-Barthélemy, 1572-1584, Musée Cantonal des Beaux-Arts, Lausanne, Ελβετία

Έχω σκοτεινά προαισθήματα (τίποτα δεν πάει καλά στην πατρίδα)  και για να τα ξορκίσω μάλλον, μπλέχτηκα σε κάτι αιματηρά γεγονότα της Ιστορίας -ψύχραιμα παιδιά, δεν έχουμε τίποτε να χωρίσουμε, κοιτάξτε τι πάθανε οι Φράγκοι λίγο μετά το μεσαίωνα (έναν παρόμοιο ζούμε φοβάμαι τώρα).  Όλα ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 1571. Ένας σκεπτόμενος μοναχός και γενναίος καθηγητής Θεολογίας στο πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης, ο Μαρτίνος Λούθηρος τοιχοκολλεί στις εξώθυρες του Καθολικού Ναού ένα χαρτί με 95 θέσεις στα λατινικά, κόντρα στο κατεστημένο του Πάπα και τις απρέπειές του. Αντιδρά με επιχειρήματα στην ευτέλεια του αλάθητου του ποντίφηκα, κοντράρεται με την ανοχή στην “ειδική” για ιερωμένους πορνεία, κυρίως όμως επαναστατεί στα γελοία “συγχωροχάρτια” : Ψάχνοντας να βρει χρήματα για την αποπεράτωση του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη, το Βατικανό -θράσος φουλ- εξέδιδε διπλότυπα διαγραφής των αμαρτιών έναντι τιμήματος ανάλογα με τη βαρύτητα της παράβασης! Θαρρείς με ηλεκτρονικό τρόπο, λες και ένα email έσκισε αστραπιαία όλη τη Γερμανία, το κείμενο του Λούθηρου μεταφρασμένο στα Γερμανικά, διαδόθηκε πέρα ως πέρα, κι η εκκλησιαστική Μεταρρύθμιση που θα κολόβωνε την καθολική εκκλησία ήταν ένα πανευρωπαϊκό γεγονός που μόλις φούντωνε.

Εδώ θεμελιώνεται η Ευαγγελική εκκλησία, ο Καλβινισμός, η Πρεσβυτεριανή εκκλησία και φυσικά ο Προτεσταντισμός. Οι Διαμαρτυρόμενοι δηλαδή, οι οποίοι δεν ανέχονται άλλο τη συστημική διαφθορά των καθολικών ιερέων και κυρίως του σαπισμένου οικοδομήματος των κληρικών τη Ρώμης. Ειδικότερα στη Γαλλία τα μέλη της Προτεσταντικής εκκλησίας, οι Καλβινιστές του Παρισιού, λεγόταν Ουγενότοι, και ήταν τα εύκολα θύματα, μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες, που σφαγιάσθηκαν από τα ρωμαιοκαθολικά μαχαίρια τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου (Massacre de la Saint-Barthélemy). Με αφετηρία την 24η Αυγούστου του 1572 όταν ξέσπασε μια στοχευμένη σειρά δολοφονιών, η μαζική εξόντωση διήρκεσε 6 ημέρες της φρικωδέστερης ίσως θρησκοληψίας στη Γηραιά μας ήπειρο. Κρυπτόμενο πρόσωπο κι αρρωστημένος νους πίσω απ΄ αυτό το θανατερό στίγμα ήταν μια γυναίκα : όλες οι ιστοριογραφικές ευθύνες καταλήγουν στην συνομωτική φυσιογνωμία της Αικατερίνης των Μεδίκων,

Αικατερίνη των Μεδίκων, Edouard Debat-Ponsan, "Un matin devant la porte du Louvre", 1880, Catherine de Medicis

Μισό λεπτό να βάλω σε τάξη το γενεαλογικό δένδρο της ιταλογαλλικής ευγενιοκρατίας, γιατί θα το χάσω :

Ξεκινώ από τα βάθη της μεγαλύτερης φλωρεντίνικης οικογένειας, των Μεδίκων, με το Λαυρέντιο το Μεγαλοπρεπή που απαθανάτισε ως τρυφερό σκεπτικιστή ο Μικελάντζελο στους τάφους των Μεδίκων, παππού της πρωταγωνίστριάς μας. Γιός του ήταν ο Λαυρέντιος ο Β’, δούκας του Ουρμπίνο. Αυτουνού κόρη λοιπόν ήταν η διαβόητη Αικατερίνη των Μεδίκων που έγινε βασίλισσα της Γαλλίας νυμφευθείσα τον Ερρίκο Β’ της Γαλλίας.

Σχετικά με την Αικατερίνη των Μεδίκων έχουν γραφεί πάρα πολλά κείμενα, βιβλία, διατριβές και ούτω καθεξής. Πρόσφατα (2010), κυκλοφόρησε και το "The Devil's Queen", a novel of Catherine de Medici, Queen of France, by Jeanne Kalogridis, which adds the spice of magic to history

Ειν’ αλήθεια πως υπήρχε διαρκής ταραχή με θρησκευτικούς πολέμους που μάστιζε τα ευρωπαϊκά έθνη. Υπήρχε όμως ακόμη και μια τρελή δεισιδαιμονία με τις χριστιανικές αλήθειες, ποιος τάχα τις κηρύττει καλύτερα και προς τα πού θα κινηθεί το πλήρωμα της εκκλησίας, με τους οβολούς τους φυσικά..! Η καθολικιά Αικατερίνη με σκοπό να ισορροπηθούν ειρηνικά τα πνεύματα θέλησε να παντρέψει τη θυγατέρα της πριγκίπισσα Μαργκό με τον προτεστάντη Ερρίκο της Ναβάρρας. Η εξύφανση αυτή δεν άρεσε ούτε στους καθολικούς ούτε στους προτεστάντες, και τα αίματα περίμεναν μια σπίθα για να ανάψουν (διαμαρτυρίες, συγκεντρώσεις, πύρινοι λόγοι από αμβώνων κλπ)  Όταν πυροβολήθηκε κι έχασε ένα δάχτυλο ο προτεστάντης ναύαρχος Κολινί, εκτός από την αιτία, βρέθηκε κι η αφορμή του πρώτου αίματος, που όμως εκδίκηση δεν πήρε, αντίθετα, κατακρεουργήθηκε από τους παριζιάνους θερμοκέφαλους.

Τα υπόλοιπα είναι λίγο ως πολύ αναμενόμενα και γνωστά. Ο φανατικά καθολικός όχλος στο Παρίσι έβγαλε το χειρότερο εαυτό του. Έκλεισαν οι πύλες, οι ηγεσίες των προτεσταντών που συνόδευαν τον Ερρίκο ενόψει του γάμου κατεσφάγησαν, εκείνος ο Κολινί που τάχα αξίωνε αποκατάσταση τον κομμάτιασαν και από το παράθυρο έριξαν το σώμα του, γενικά η τυφλή μισαλλοδοξία έφερε τις χειρότερες νύχτες του ρωμαιοκοαθολικισμού, λες και ήταν η βαρβαρότερη προκατάληψη. Ανατριχιάζει κανείς αν εμβαθύνει στα κείμενα, ριγεί κι ελπίζει να μη δώσει ο Θεός και ζήσουμε τέτοιους ιστορικούς κύκλους τυφλότητας.

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΣ

Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα and tagged . Bookmark the permalink.

One Response to 401. Νύχτα Αγ. Βαρθολομαίου – μακριά από μας

  1. Ο/Η Θύμης λέει:

    Κάτι τέτοιο όμως δεν ζούν (μερικοί) λαοί στις μέρες μας με την IS;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s