378. Andrea del Sarto, άτυχος μα λαμπερός (134)

Andrea del Sarto, "The Last Supper", 1527, Μουσείο Σαν Σάλβι. Επηρεασμένος ολοφάνερα από το Ραφαήλ και το Λεονάρντο, μας αποδίδει το θέμα με μια ασυνήθιστη λαμπρότητα κι ένα εκτυφλωτικό μεγαλείο θειότητας

Η Παναγία με τις Άρπυες, 1517, Παλάτσο Πίτι Φλωρεντία. Το αριστούργημα του Σάρτο λάμπρυνε κάποτε την αγία τράπεζα στο ναό του Αγίου Φραγκίσκου ντε Μάτσι στη Φλωρεντία. Η ονομασία δόθηκε από τα φτερωτά όντα που κοσμούν το βάθρο στο οποίο στέκει η Παρθένος, τα οποία εσφαλμένα εκτιμήθηκαν από τον θρυλικό συγγραφέα των βίων των καλλιτεχνών Τζόρτζιο Βαζάρι ως δαίμονες σε σώμα αρπακτικών

Για να αναλογιστούμε το μεγαλείο και την έκταση  της Φλωρεντίνικης τέχνης, η περίπτωση του Αντρέα ντελ Σάρτο (1486 Φλωρεντία-1531 Φλωρεντία) είναι ενδεικτικά παραδειγματική : Ακόμη και σήμερα δεν συγκαταλλέγεται παρά στους 2ους ή μη στους  3ους τη τάξη καλλιτέχνες, ενώ τα σπουδαιότερα των βιβλίων της Ιστορίας της Τέχνης πολλές φορές τον λησμονούν. Κι όμως ο χρωστήρας του απέπνεε φρεσκάδα ασύγκριτη, γλυκύτητα ολοφώτεινη, μια τρυφερότητα πραγματικά σπάνια που απλώς συνέπεσε να βρίσκεται μέσα σε ένα καταιγισμό λαμπρών δασκάλων της Ζωγραφικής, (Ραφαήλ Μικελάντζελο, Λεονάρντο ντα Βίντσι). Έτσι έμεινε μερικά βήματα φήμης πίσω, διατηρώντας ως επιμύθιο το χαρακτηρισμό του «Αλάνθαστου«.

"Επιτάφιος θρήνος μετά την Αποκαθήλωση" Pieta, 1525, Παλάτσο Πίτι. Την Παναγία και το νεκρό του Χριστού πλαισιώνουν ο Ιωάννης, ο Παύλος, ο Πέτρος, η Μαγδαληνή κι η Αικατερίνη. Μια σκηνή βγαλμένη από την έμπνευση ενός θεατρικού σκηνοθέτη, με πλήθος χειρονομιών, εκρηκτικά χρώματα, κινήσεις και πόζες που αναδύουν ήδη ένα αναστάσιμο άρωμα

Andrea del Sarto, Self Portrait, αποδίδεται ως το Πορτραίτο του Γλύπτη

Ήταν γιός ράφτη (sarto) κι έτσι ο μικρός ντ΄Ανιόλο ντι Φραντσέσκο πήρε αυτό το ευγενές παρατσούκλι. Βρέθηκε στα θρανία της χρυσοχοΐας κι αργότερα με τους Σανσοβίνο καιΦραντσαμπίτζο συναντούνται στο ίδιο bottega-εργαστήρι. Οι δεξιοτεχνικές του ικανότητες συνδυάστηκαν με τη λεγόμενη ‘Ωριμη Αναγέννηση , κι ακόμη πιστότερα με το προδρομικό κύμα του Μανιερισμού.

Πριν επισκεφτεί τη Γαλλία όπου θα μεγαλουργήσει, ήταν ο ζωγράφος που άφησε τη σφραγίδα του στη   Basilica della Santissima Annunziata di Firenze με τις νωπογραφίες ιδιαίτερου αισθητικού κάλλους. Μαθητής του ο Ποντόρμο, συνέχισε με άλλη πνοή το Μανιεριστικό κίνημα. Ο άτυχος Σάρτο πέθανε μόλις στα 43 του από την επιδημία της βουβωνικής πανώλης ενώ ήταν μάλλον δυστυχής στη ζωή του με μία σύζυγο άπιστη και επιτήδεια η οποία άλοτε συδαύλιζε τς ζήλειες του κι άλλοτε κατάφερνε να τις σιγάζει. Ξετρελαμένος από άσβεστο έρωτα και πόθο ο Σάρτο για την άλλοτε χήρα Λουκρητία, έδωσε  σε πολλές από τις ιερές Παναγίες που απολαμβάνουμε σήμερα τα χαρακτηριστικά του προσώπου της…

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΣ

This entry was posted in Sarto, Andrea del and tagged . Bookmark the permalink.

Μία απάντηση στο 378. Andrea del Sarto, άτυχος μα λαμπερός (134)

  1. Παράθεμα: Less is more | Sophie's Stories

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s