360. Van Gogh «Έναστρη Νύχτα»: Καλή τύχη (124)

Vincent VAN GOGH, Starry Night, 1889, Museum of Modern Art , New York USA

Αυτή η αυγή δεν έχει ειδύλλια. Η νύχτα που θα μας ξημερώσει απόψε δεν είναι ίδια όπως οι άλλες που πηγαίναμε στη δουλειά μετά τις γιορτές. Έχει παράνοια όλο αυτό το κοινωνικό στρίμωγμα, έχει τρομακτικές εικόνες και φριχτές σκιές, ήχους οδύνης κι οσμές μακάβριες. Έχει δάκρυ κι απόγνωση, έχει μίσος τυφλό, πρόβατα μεσημβριάζοντα παρά την κρήνη μέχρι χθες, σήμερα άστραψε το μάτι μας απ’ την Ανασφάλεια. Μακάρι να ξυπνούσαμε αύριο το πρωί, 2αΙανουαρίου 2012, και να μιλάγαμε για αναθεματισμένο ομαδικό εφιάλτη. Μακάρι αλλά δεν…

Η μακαρίτισσα η κυρά Κατίνα έλεγε “αχ παιδί μου, τι βρέχει ο Θεός και δεν το πίνει η γης ;” κι είχε όλα τα δίκια. Θα το περάσουμε όμως και τούτο πατριώτες, θα βρούμε τη δύναμη, την απαντοχή, τα δεκανίκια. Κάποιοι ίσως χαθούμε στη διαδρομή, κάποιοι άτυχοι λίγο πριν το ξημέρωμα ίσως, πάντως θα σωθούν στο τέλος οι περισσότεροί μας, την παραμικρή αμφιβολία μην έχετε γι΄ αυτό. Καμία κοσμοχαλασιά, κανένας όλεθρος δεν έμεινε χωρίς σπόρουςμέσα του, χωρίς σπαράγματα ζωντάνιας και νίκης.

Αν κάτι με συγκλονίζει τελευταία, είναι η ευχή που ακούω όλο και συχνότερα από εκείνους που μέχρι πριν λίγο ήταν στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας. Μιλώ για τους δημοσιογράφους της κρατικής τηλεόρασης , που οι συμβάσεις τους δεν ανανεώθηκαν και γυρίζουν πίσω στο ανώνυμο πλήθος, πίσω μαζί μας. Τους ακούω και λένεΚαλή τύχη” και με τσακίζει τούτη η ευχή. Λες και βγάζει όλη την αγωνία, στοιχειώνει την αναχώρηση για το μέτωπο. Λες και περιγράφει το χρονικό κενό που θα μεσολαβήσει από αύριο, όταν όλοι κατά μόνας θα περνάμε το αγριεμένο ποτάμι, μέχρι την ώρα που θα βρεθούμε πάλι απέναντι.

Θα βρεθούμε λοιπόν, πεισμώστε. Θα βρεθούμε ξανά. Ολοζώντανοι, καλαμπουρτζήδες, γκρινιάρηδες, ατομιστές, αγωνιστικοί, αισθηματίες, Έλληνες όπως πάντα. Θα βρεθούμε. Και το 2012, και το 13, και σ’ όλα τα καλά χρόνια που έρχονται. Καλή τύχη.

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΣ

Υ.Γ. Το αριστούργημά του ο Vincent το τελείωσε το 1889 μέσα στο άσυλο ψυχοπαθών του Saint-Remy. Σήμερα είναι από τα πλέον αναγνωρίσιμα έργα του και ίσως το δημοφιλέστερο, για έναν ζωγράφο που σε όλη του την καλλιτεχνική καριέρα δεν πούλησε παρά έναν ή κανένα πίνακα. Τι κάνει όμως την Έναστρη Νύχτα να είναι τόσο ελκυστική στο μέσο θεατή;

Ο ουρανός δεν είναι μαύρος, αντίθετα είναι ένα μπλε της αποδοχής, ένα φανταχτερό θαλασσί που αναπνέει χωρίς να τρομάζει. Τα άστρα  αυτόφωτα, με δικές τους τροχιές, η Σελήνη ούτε ψίχα ρατσισμού, υπάρξεις δυνατές, δίχως εξαρτήσεις από κανένα ήλιο. Στροβιλιζόμενα ολόφωτα σύννεφα συνεπαίρνουν απόκοσμα τα μάτια του μαγεμένου παρατηρητή. Κι ενώ ο κόσμος ακινητεί απ’ το ναδίρ και κάτω, στο ζενίθ το σύμπαν δονείται πάλλεται ολόδροσο, ελπιδοφόρα μαχητικό. Η μικρή πόλη εφησυχάζει, μας ξανακάνει όλους παιδιά να κοιμόμαστε μες τη μυρωδιά της ζεστασιάς, την ξεγνοιασιά πως θα βρεθεί η αγκάλη να μας ζεστάνει. Το καμπαναριό γίνεται επίκεντρο μιας κοινωνίας αραγούς, μια αδιάσπαστης ομάδας φυλασσόμενης, οι υπερασπιστές ξεκουράζονται γαλήνια. Και στ’ αριστερά το άγνωστο: Ένα μαύρο βουνό, μια φυλλωσιά, ένα ξερόδεντρο, μια απειλή, μια ανερμήνευτη σκιά σε μεγέθη υπερβολικά. Στέκει εκκεντρική, μυστήρια, γιγάντια να σημαδεύει της κοινότητας το μέλλον, μην απατάσθε δεν είναι ένα απλό κυπαρίσσι. Με τέτοια έναστρη νύχτα όμως, το κακό δεν θα προκόψει, θα κατακαεί η απόγνωση μέσα σε σπινθήρες υπερκόσμιους, σε κάθε γειτονιά των ψυχών μας.

Advertisements
This entry was posted in Van Gogh, Vincent. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s