306. ΔΡΑΧΜΗ : Η ανάγκη κινεί την Ιστορία

Τhe Moneylender and his wife (detail) 1514 Louvre, Quentin Massys. Παρακαλώ προσέξτε αφενός την αδιάφορη ενασχόληση της κυρίας που ασχολείται με το Cosmopolitan της εποχής... Αφετέρου το μικρό παραβολικό καθρέφτη στο γραφείο όπου μικρότατος, ελάχιστος και παρακλητικός εμφανίζεται ο δανειζόμενος να εκλιπαρεί...

Δεν θέλω να γυρίσω στο ’70. Δεν πεθύμησα ξαφνικά να αλλάξω το Play Station 3 του γιού μου με τα φυσοκάλαμα ή με τα καπάκια απ’ τις γκαζόζες. Δεν υπάρχει πια η γιαγιά να μου μαζέψει το καμπάνα παντελόνι και να κάνει τα μπατζάκια σωλήνες. Η εποχή της φακής με τη σέσουλα του μπακάλη, του ταψιού στο φούρνο της γειτονιάς, τα ροζ χαρτάκια για το συνάλλαγμα που έστελνε ο Σωτήρης από τον Καναδά νόμιζα ότι ήταν ένα ρομαντικά κιτρινισμένο παρελθόν. Μάθαμε πια με τον Μatrix, ο Τζίμης ο Τίγρης που έσκιζε τραπουλόχαρτα στο πανηγύρι είναι παρελθόν.

An old money lender, 1638, Juseppe de Ribera, Prado. Πόσο μοιάζει με τη δανείστριά μας Ευρώπη !

Η δραχμή αν τα πράγματα πήγαιναν νορμάλ, δεν είχε θέση. Αν όμως δεν γίνεται διαφορετικά, αν η ανάγκη τα φέρει έτσι…? Ας εξηγηθούμε. Δηλαδή με την 6η, 7η και δεν ξέρω πόσες άλλες δόσεις, πού πηγαίνουμε ; Φοβάμαι πως προορισμός είναι μια παρόμοια εξαθλίωση, όμως με μία γιγάντια διαφορά : Είμαστε φοβικά συντριμμένοι, καταθλιπτικά στεναχωρημένοι, αδιέξοδα τρομοκρατηθέντες. Η κοινωνία ρηχή, η εμπιστοσύνη απούσα. Ο γείτονας άγνωστος, η γραφειοκρατία ένα τέρας, τα γλεντάκια στα σπίτια γίναν catering, οι νέοι δεν έμειναν μόνο άνεργοι, ξέμειναν κι από όραμα.

Δεν βγάζω λογύδριο υπέρ της δραχμής. Αλλά δεν ανέχομαι να κατεβαίνουν οι διακόπτες στα σπιτικά μας από ανέχεια, επειδή δεν θα φτάνουν τα όβολα να πληρωθεί ο λογαριασμός της κατάχρεης ΔΕΗ, αυτό το κάνω περήφανα και με τη δραχμή. Τι το θέλω που καταργήθηκαν οι βρωμερές κλινάμαξες με υπερσύγχρονα βαγόνια Siemens, αν μπαίνει τόσα εκατομμύρια ευρώ μέσα ο ΟΣΕ, αυτό γίνεται και δίχως ευρώ. Πόσο να αντέξω το φρέντο καπουτσίνο αν μου βγαίνει από τη μύτη κάθε γουλιά, γιατί να μην πιω ρεβύθι τριμμένο, αλλά θα το πιω γελαστά με την παρέα μου. Πήγαινα κάποτε για δύο λεμόνια στο μανάβη, και τώρα φορτώνομαι ένα τρίκιλο διχτάκι τουρκίας κι άλλο ένα δώρο, αυτό είναι η ευμάρεια του ευρώ ;

The Tax collector, Marinus van Reymerswalle, 1540, The Hermitage St. Petersbourg

Δεν θα έχουμε όπλα! Γιατί δηλαδή, όταν το ’74 έφτασε η επιστρατευμένη γενιά στο Σουφλί, βρήκαμε Μ1 στα κασόνια ; Δεν θα έχουμε φάρμακα! Γιατί δηλαδή, σήμερα με το ευρώ έχουν οι ελλαδίτες την περίθαλψη που τους πρέπει με όλα τα ταμεία λαμωμένα ως το λαιμό κι όλα τα φαρμακεία απλήρωτα ; Δεν θα έχουμε βενζίνη! Γιατί δηλαδή, ήταν ποτέ προϋπόθεση για τον εργάτη πατέρα μου το Passat ; που ανάθρεψε τίμια και σπούδασε ο ήρωας τρία παιδιά ; Δεν θα έχουμε επαγγελματίες πρωταθλητές στα βάθρα! Γιατί δηλαδή ο Σπύρος Λούης κι ο Μίμης Δομάζος σε ποιά ολυμπιακά έργα και με ποιό χορηγό μεγαλούργησαν ; Δεν θα έχουμε 10 κανάλια τηλεόρασης και 20 εφημερίδες! Να μην έχουμε, δεν λιγοστεύει έτσι η δημοκρατία.

Δεν είναι εύκολα αυτά που γράφω. Δεν υμνώ την κακουχία, ούτε μαζοχίζομαι να γυρίσουμε στις μανταρίστρες το καλσόν της αρραβωνιάρας. Ο δρόμος κακοτράχαλος φαντάζει, πολλοί θα λιγοψυχίσουμε, περισσότεροι θα ξενιτευτούμε πάλι, και λοιπόν ; Ας με πείσει κάποιος ότι μπορούμε να συνεχίσουμε με αυτή την πρόστυχη δουλεία των δανεικών να το δεχτώ. Βλέπω τις φάτσες μας στο δρόμο κι ανεβάζω το φερμουάρ ως το σαγόνι, μελαγχολώ, χάσαμε την ειρήνη της ψυχής μας.

Δεκτό το ευρωπαϊκό κεκτημένο, δεν θα γυρίσουμε σε αφγανικά ΚΤΕΛ. Αλλά στην ευχή του, μπορούμε να είμαστε δυτικοί και χωρίς το ευρώ, κι άλλοι ζουν δίχως αυτό, κι εμείς θα μπορέσουμε. Δύσκολα, ακροβατικά, με μια υπογραφή “να” από κάτω ότι πήραμε τη ζωή μας λάθος. Στον πλανήτη του διαδικτύου τίποτε δεν θα είναι τόσο τραγικό. Τόσο πίσω δεν θα επιστρέψουμε ποτέ, μια ρημαγμένη Αίγυπτος κι όμως συνεννοήθηκαν οι φελάχοι μέσω twitter και facebook. Κι άλλοι χρεωκόπησαν και δεν χάθηκε το σύμπαν, αμάν  πια μ΄ αυτά τα φρικιαστικά διλήμματα.

Χρυσό νόμισμα του 1550 του Κόσιμο των Μεδίκων, σχεδιασμός Pietro Paolo Galeotti. Το νόμισμα της Φλωρεντίας, το florini, εμείς τα λέγαμε φλουριά, κι ύστερα λίρες, κι ύστερα τα πιάσαμε στα χέρια ξεχνώντας ν' αγαπηθούμε

Ζωντανεύει ολοένα μέσα μου η πεποίθηση πως στην πράξη, ζούμε την ελεεινότερη τοκογλυφική ΑΠΑΤΗ. Να μας μαντρώνουν «σωτήρια» οι παγκόσμιοι τραπεζίτες, καλά και σώνει να πάρουμε το δάνειο, ν΄αρπάξουν τις υπογραφές όλων μας, σβύνει λένε ο ήλιος αν δεν πληρωθούν οι συντάξεις για 1-2 μήνες. Οι Αλαμανοί φαγώθηκαν πια να μας δανείσουν με 6% όταν, όσα μας δίνουν, τα δανείζονται με 1% από το ευρωπαϊκό ταμείο. Τελικά μια χρεωκοπία με επιστροφή στη δραχμή, μήπως λιανίσει και το βρωμερά κατάλευκο κολάρο τους ; Κι εμείς στα δύσκολα, κι αυτοί όμως στα βάραθρα.

xartografos

Advertisements
This entry was posted in ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ, Massys, Quentin, Reymerswalle, M. d, Ribera, Juseppe de. Bookmark the permalink.

One Response to 306. ΔΡΑΧΜΗ : Η ανάγκη κινεί την Ιστορία

  1. Ο/Η kokkonis λέει:

    Συμμερίζομαι απόλυτα όσα ωραία καταθέτεις – νά´σαι καλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s