304. Ο Κεμάλ του Γκάτσου και τα καρτούν

Σεβάχ ο θαλασσινός, αγγλιστί "Sinbad, the legend of the seven seas". Στην πραγματική ζωή δεν έχει καμία πιθανότητα επιβίωσης : τα αιμοβόρικα καρτούν της δημοκρατίας ελέγχουν ισοβίως τη σκηνή, με ψευτοδιλήμματα, με απενοχοποιήσεις, με κοντή μνήμη και κοντύτερο μέλλον

Τελείωσε κι ετούτο το στιφό βράδυ. Τα πολιτικά καρτούν έκαναν το θαύμα τους. Σε μία τρομοκρατική έξαψη της σχιζοφρένειας, μας έσυραν να βιώνουμε τον τάχα επαπειλούμενο θάνατο, ενώ αυτοί με έναν κινηματογραφικά ανεξήγητο τρόπο πάντα τη γλυτώνουν, αθάνατα τα καρτούν. Αποφάσισαν λέει, πως αύριο θα αποφασίσουν. Το χρηματιστήριο του Τόκιο ανοίγει όπου νά ‘ναι μέσα σε ρίγος, η Σαγκάη τρέμει, η Μόσχα άφωνη, η Ρώμη γυμνή, το Λονδίνο γουρλωμένο, η Ουάσινγκτον σε κατάθλιψη… Όσες φορές κι αν κάνουμε το γύρο του κόσμου στον αιώνα, σαν περνάμε από την Αθήνα οι ίδιες πολιτικές φάρες, οι φύλαρχοι των δύο-τριών οικογενειών θα κάνουν τούμπες, θα γκρεμίζονται και θα σηκώνονται αλώβητες, μόνον ο λαός θα χάνεται σύγκορμος. Πίσω από τα φοβερά νούμερα, να μας πουν όλοι τους,  πόση ειλικρίνεια εξέπνευσε ; Βάζω στη θέση του Κεμάλ τις ΕΛΠΙΔΕΣ του έθνους, να άλλαζε γαμώτη μου κάτι, αλλά πάντα την ίδια τύχη έχουν, σβύνουν θνητές, χωμάτινες οι ελπίδες μας, άοπλες κι ευάλωτες στη φωτιά και το μαχαίρι των καρτούν. Ελάτε να μελαγχολήσουμε ποιοτικά τουλάχιστον

Στίχοι:  Νίκος Γκάτσος

Μουσική : Μάνος Χατζηδάκης

Εκτέλεση : Αλίκη Καγιαλόγλου

Δίσκος : «Αντικατοπτρισμοί» 1993

Ακούστε τώρα την ιστορία του Κεμάλ, ενός νεαρού πρίγκηπα της Ανατολής, απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού που νόμιζε ότι μπορεί ν΄ αλλάξει τον κόσμο. Αλλά, πικρές οι βουλές του Αλλάχ και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων

Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά κι έναν καιρό

ήταν άδειο το κεμέρι μουχλιασμένο το νερό.

Στη Μοσούλη, στη Βασόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά

πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.

Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική

αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά κει.

Τον κοιτάν οι βεδουίνοι με ματιά λυπητερή

όρκο στον Αλλάχ τους δίνει πως θ΄ αλλάξουν οι καιροί

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά

ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά.

Απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη κι απ΄ τη γη στον ουρανό

κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.

Πέφτουν πάνω του τα στίφη σαν ακράτητα σκυλιά

και τον πάνε στον χαλίφη να του βάλει τη θηλιά.

Μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε κείνο το πρωί

πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.

Μάνος Χατζηδάκης

Με δυο γέρικες καμήλες μ’ ένα κόκκινο φαρί

στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί

πάνε τώρα χέρι – χέρι κι είναι γύρω συννεφιά

μα της Δαμασκού τ’ αστέρι τούς κρατούσε συντροφιά.

Σ’ έναν  μήνα σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ

που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ

Νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί

με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί.

Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δεν θ΄ αλλάξει ποτέ.

Καληνύχτα

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΣ

Advertisements
This entry was posted in ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ, ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΙ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s