299. Να πως αντιδρούν οι Ιταλοί!

Ο ναπολιτάνος αρχιμουσικός Ricardo Muti, 1941

Το Σάββατο της 12ης Μαρτίου 2011 έμελλε να είναι ένα εντελώς διαφορετικό βράδυ για την Όπερα της Ρώμης. Η Ιταλία γιόρταζε τα 150 χρόνια της ίδρυσης της δημοκρατίας της και το πιο συμβολικό ίσως έργο αυτής της ενοποίησης ήταν η όπερα “Nabucco” του Giuseppe Verdi, με διευθυντή ορχήστρας τον φημισμένο πρωτομουσικό Ricardo Muti. Για την ιστορία, πρόκειται για την τρίτη όπερα του Βέρντι, η οποία τον κατέταξε μεταξύ των επιφανέστερων δημιουργών του αιώνα.

Giuseppe Verdi, 1813-1901

Στο έργο “Nabucco”, δηλαδή στο “Ναβουχοδονόσωρα”, βασιλέα της Βαβυλώνας, εκδιώκεται ο αγαπημένος λαός του Θεού, προσβάλλεται και εξορίζεται από την πατρίδα του, έτσι που η πλοκή μεταφορικά να γεννά πολιτικά και ενθουσιώδη μηνύματα συσπείρωσης του λαού. Από το 1840 που γράφτηκε η όπερα, στη γειτονική μας χώρα το τραγούδι “Va pensiero…” έγινε το σύμβολο της ελεύθερης έκφρασης, η διεκδίκηση μιας αγαπημένης πατρίδας ειδικά έτσι καταπιεσμένοι που ήταν οι Ιταλοί από τη δυναστεία των Αψβούργων. Κορύφωση της παράστασης έρχεται όταν ο χορός των εβραίων σκλάβων τραγουδούν το «Πέτα, λογισμέ, πάνω σε χρυσά φτερά!»

Καθώς ο Μπερλουσκόνι ήταν μεταξύ των θεατών κι ο ομοϊδεάτης του πολιτικά Gianni Alemanno, δήμαρχος της Ρώμης, κατήγγειλε στο χαιρετισμό του τις μειώσεις των κονδυλίων για τον πολιτισμό, διαφάνηκε ένας απροσδόκητος ηλεκτρισμός στην ατμόσφαιρα. Η πατρίδα των ανίκητων Ρωμαίων έπασχε. Οι επίγονοι του Λεονάρντο, του Ραφαήλ, του Τιτσιάνο, του Μικελάντζελο, θιγμένοι από την οικονομική επίθεση των χρηματιστηρίων, από την κανιβαλική απληστία των αγορών που οδηγούν τη χώρα σε υποτελειακές συνθήκες, ένιωσαν μια επαναστατική ανάγκη κραυγής μέσα σ’ ένα από τα ιερότερα κτίρια τους.

Teatro dell' Opera di Roma

Ο ίδιος ο Muti περιέγραψε πως όλα πήγαιναν καλά, έως τη στιγμή του Va pensiero… Η ατμόσφαιρα από το κοινό ερχόταν τεταμένη, το χειροκρότημα ήταν νευρικό, έντονο, αισθανόσουν μια βουερή σιωπή, την ένιωθες καυτή τη σπλαχνική αντίδραση του κοινού στο θρήνο των σκλάβων όταν τραγουδούν “Oh! mia patria, cosi bella e perdutta!” (Ω πατρίδα μου, τόσο όμορφη και χαμένη). Και ξαφνικά, μια φωνή, μια δεύτερη, κάποιος τόλμησε να φωνάξει “Viva Verdi”, κάποιος άλλος “Viva Italia”, το πλήθος ενθουσιώδες πλέον ζητούσε επανάληψη. Όχι ένα απλό bis, ασφαλώς όχι ένα συνηθισμένο encore, πετούσαν τα προγράμματα από τα θεωρεία, μια έξαψη πατριδολατρείας. Ήταν η ευκαιρία ενός λαού να στείλει μήνυμα συσπείρωσης κι αγάπης, αντίδρασης κι εθνικής περηφάνιας.

Πολλές φορές το κοινό ζητά ένα encore στο σημείο αυτό, αλλά ο Muti μόλις μία φορά είχε διακόψει τη ροή του Nabucco, στη Scala το 1986. Τελικά διακόπτει και κοιτάζοντας την πλατεία λέει : “Συμφωνώ με το “Ζήτω η Ιταλία”, δεν είμαι πια τριάντα ετών, έζησα τη ζωή μου, όμως έχοντας γυρίσει τον κόσμο ντρέπομαι για όσα συμβαίνουν στη χώρα μου. Δεν είναι μόνο η πατριωτική χαρά που αισθάνομαι, αλλά ενώ η χορωδία μας τραγουδούσε το “Ω πατρίδα μου, όμορφη και χαμένη” σκέφτηκα πως αν συνεχίσουμε έτσι θα σκοτώσουμε τον πολιτισμό πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε όλη η Ιστορία μας. Και τότε, εμείς, η πατρίδα μας θα είναι πραγματικά όμορφη και χαμένη. Ας τραγουδήσουμε όλοι μαζί.”

Παρακαλώ δείτε όλη τη συγκινητικότατη σκηνή εδώ :

xartografos, ευχαριστώ το εξαιρετικό e-epiloges-dionysos.blogspot.com για την υπενθύμιση !

Advertisements
This entry was posted in ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ, ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s