232. Henry Moore, ο τελευταίος μεγάλος γλύπτης (63)

Double Oval

Ο Χένρυ Μουρ (Henry Moore 1898 – 1986) ήταν ο σημαντικότερος Άγγλος γλύπτης του εικοστού αιώνα, και μια μορφή της παγκόσμιας πρωτοπορίας, γνωστός κυρίως  για τις μεγάλες αφηρημένες ανθρώπινες φιγούρες. Ακόμη κι όταν το 1939 κάνει περικεφαλαίες, στο εσωτερικό υπάρχει εγκιβωτισμένη μια ανθρώπινη μορφή, ολοφάνερα μια πανοπλία προστασίας που αναδύεται από τη σχέση μάνας – παιδιού

Historical Society

Μέσα του μίλησε η αρχαϊκή και η πρωτόγονη τέχνη όπως και προκολομβιανή των Ίνκας, ενώ σαφείς επιδράσεις είχαν στα χέρια του ο Μαζάτσιο κι ο Μικελάντζελο. Μετά το 1930 ο Πικάσσο ήταν μια ακόμη πηγή έμπνευσης, αλλά και ο ρουμάνος μεγάλος γλύπτης Μπρανκούζι,  ωστόσο ο ίδιος εκμυστηρεύεται πως η Φύση είναι ο μεγάλος του δάσκαλος. Η καμπύλη και οι οπές μεταφράζουν τα περισσότερα συναισθήματά του, άλλοτε με ρεαλισμό (μητέρες παιδιά κλπ), και άλλοτε αφηρημένα.  Μεταξύ των μεγαλύτερων συμπλεγμάτων του είναι εκείνο στο κτίριο της UNESCO στο Παρίσι. Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, στο Δημαρχείο του Τορόντο, και φυσικά στο Ίδρυμα Μούρ.

Ανακεκλιμένη μορφή 1951

Παρόλο που στα ύστατα χρόνια της ζωής του ήταν από τους πιο πλούσιους Βρετανούς, συνέχισε να ζει λιτά, απλά και παρέμεινε πιστός στις απλές αρχές που τον διακατείχαν σε όλη του τη ζωή.

Family Group 1950

«…Το τοπίο υπήρξε πάντα για μένα πηγή ενέργειας… Δεν μπορώ π.χ. ποτέ να διαβάσω στο τραίνο, πρέπει να κοιτάζω από το παράθυρο μήπως μου ξεφύγει κάτι… Το 1934 ανακάλυψα τα βότσαλα, όμως πιο σημαντική μορφή για μένα υπήρξε ο άνθρωπος και η εσωτερική δομή του σκελετού… Τα μισά γλυπτά μου είναι ανακεκλιμένες μορφές… Διάβαζα ένα βιβλίο του Erich Neumann, «Ο αρχετυπικός κόσμος του Henry Moore”. Το παράτησα κιόλας από το πρώτο κεφάλαιο, δεν μου αρέσει ούτε να με ψυχαναλύουν, ούτε ήθελα να καταλάβω τι είναι αυτό που με κεντρίζει… Η θηλυκή φόρμα είναι καταπληκτική με την πληρότητα του στήθους και της κοιλιάς…«…Δεν δίνω στα γλυπτά μου υψιπετείς ή δυσνόητους τίτλους… Μου αρέσει να χρησιμοποιώ γύψο ως προκαταρκτικό υλικό και για τα μπρούτζινα γλυπτά μου…»

King and Queen

«…Όσο περνά η ηλικία καταφέρνω και κρατώ τις ιδέες μου περισσότερο στο μυαλό και μπορώ να εργάζομαι κατά διαστήματα, όπως για παράδειγμα ο Cezanne δούλευε τους «Λουόμενους» για 10-15 χρόνια κάνοντας συνεχείς αλλαγές… Τα βράδια διάβαζα στην εξάχρονη κόρη μου Μary ιστορίες για βασιλιάδες και πριγκίπισσες. Έτσι μάλλον προέκυψε το γνωστό σας έργο Βασιλιάς και Βασίλισσα που αντίγραφα του κυκλοφορούν δεκάδες… Το γλυπτό πρέπει στο πρώτο κοίταγμα να παρουσιάζει σκοτεινά σημεία, που να τα ανακαλύπτει κανείς σιγά σιγά. Αλλιώς γίνεται άμεσο, ένας κενός λόγος, όπως τα πόστερ που βλέπεις από το αυτοκίνητο…  Μπορεί κοιτάζοντας ένα γλυπτό μου να βρω σημασίες που δεν είχα συνειδητοποιήσει όταν το έφτιαχνα…»

xartografos

Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα, Moore, Henry. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s