209. Σομαλία και Χαλκιδική

Πακετάρουμε για διακοπές. Μπρατσάκια πολύχρωμα, χυμούς με εξτρά βιταμίνες, το φορητό dvd με το «Κοτοπουλάκι» της Disney, κρουασάν όχι με κρέμα (μπλιαχχχ) αλλά με μερέντα, φρουτάκια για το δρόμο, αντιηλιακά πολών βαθμών, τα πάντα… Αντισταμινικό για τις μέλισσες, πετονιές για χαλάρωμα, το αρκουδάκι της μικρής πάνω πάνω, γυαλιά ηλίου με ultra protection, φορτισμένα κινητά, κάμερες, usb flashάκι, laptop, παλαβωμάρα…

Στη Σομαλία πεθαίνουν από λιμό εκατομμύρια. Πεθαίνουν, αλήθεια πεθαίνουν, τελεία και παύλα. Από ασιτεία, από δίψα, από πείνα, από ξηρασία, από όσα πεθαίνουν οι τρίτης διαλογής μακρινοί μας συγγενείς. Πού να κρύψω την υποκριτική συμπάθεια μου παρά στη δημόσια διαπόμπευση των κενοτήτων μου; Παιδιά που δεν διψούν λιγότερο απ΄ τα δικά μας, γονείς που δεν έχουν μικρότερες φτερούγες απ΄τις δικές μου, νύχτες που δεν έχουν μικρότερη ανάγκη από βαμβακερά σεντόνια.

Πήραμε βιβλία, καπέλα, επιτραπέζια, αλλαξιές δεκάδες, αλόη στο σαμπουάν, την ευτυχία σε έναν σκασμό σακούλια -ξέχειλο το πορτμπαγκάζ. Θα βουτάμε στην πισίνα σαν αυτονόητο κεκτημένο, θα φωτογραφιζόμαστε με τα μισοδαγκωμένα καρπούζια, ο τρίχρωμος φρέντο θα έχει τρίμμα πάγου. Φόρτωσα και μερικά βιβλία Τέχνης, το σεσουάρ η κυρά, κανόνισα με το γραφείο τα κούριερ να μην παραπέσουν πουθενά, έκανα εκτροπή και το προσωπικό μου σταθερό στο prive νούμερο της cosmote μη χαθεί καμιά κλήση -κυρίως περιμένω την κλήρωση αν θα πάρουν τον μικρό στα δημόσια προνήπια ή αν θα μας εξοντώσουν σε κανένα Γολγοθά από παιδικό σε παιδικό.

Νιώθω τη σύμπτωση που βρέθηκαν εδώ στο βαλκανικό ακρωτήρι τα σπερματοζωάρια μας και κλείνω ερμητικά τ΄αυτιά στις σιωπές της απελπισίας τους, εκείνων που τα ωάρια βρέθηκαν στην υποσαχάρια περιοχή. Ε, και τι να κάνουμε θα μου πείτε…οκ. Έτσι είναι ο κόσμος : Πόλεμοι, πτωχεύσεις, λιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί, πλημμύρες, ίσως αύριο και σ’ εμάς, δεν αλλάζει κάτι, δεν επηρεάζουμε το πεπρωμένο. Θα συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε, να φωτογραφίζουμε μνημεία, να είμαστε χριστιανοί ή έστω «καλοί άνθρωποι», δεν κολλάω με υστερίες ούτε παραβλέπω τα δεδομένα. Πρόσφυγες, σφαίρες, φάρμακα, aids, τις ξέρω τις λέξεις-σύμβολα.

Τη μελαγχολία μου μοιράζομαι εδώ σφίγγοντας περισσότερο τα παιδιά μου στο κάθισμα με τις ζώνες ασφαλείας. Σύντομα θα ξεχαστώ και πάλι στη θεά του γαλάζιου Αιγαίου, με τις φωνές και τα πιτσιλίσματα να με γλεντάνε στο πανηγύρι της αθωότητάς τους. Πρόλαβα τουλάχιστον να υποκριθώ τον σκεπτόμενο, το ρομαντικό, τον ευαίσθητο. Δείτε το το θέμα λίγο, όσοι μπορείτε, όσοι δεν πακετάρετε. Αναλογιστείτε. Για σκεφτείτε την τύχη πόσο μας ευνόησε, και πόσο αφιλότιμα την ξεπερνάμε

xartografos

Advertisements
This entry was posted in ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s