197. Titian, ο παππούς της Αναγέννησης (38)

"Ιερός και βέβηλος έρωτας", μια αλληγορία για την επίγεια ματαιότητα και την ουράνια γαλήνη

Η Ανάληψη της Παναγίας

Το ερώτημα που μπαίνει με τούτο τον κολοσσό, είναι πώς ένας τόσο διαβόητα φιλοχρήματος να αποτυπώνει τέτοιο λυρισμό στους πίνακές του; Παρά την εξαιρετική του θέση και την οικονομική άνεση, κλαιγόταν συνεχώς για ανέχεια και μάλιστα έφτανε όταν γέρασε πια συνεχώς να υπερβάλλει με την ηλικία του για να συγκινήσει τους χορηγούς του. Ο Τιτσιάνο Βετσέλιο (Tiziano Vecellio ή Vecelli, 1458 – 1576) ανήκει στη σχολή της Βενετίας και θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους ζωγράφους του 15ου αιώνα. Επηρέασε θηρία του επόμενου αιώνα όπως ο Ρούμπενς ο Βελάσκεθ και δεκάδες άλλους, ενώ διακρίθηκε  φιλοτεχνώντας προσωπογραφίες, αλληγορίες, θρησκευτικά έργα, μυθολογικές σκηνές. Είχε δάσκαλο το Τζιοβάνι Μπελίνι και εργάστηκε παράλληλα με το Τζορτζόνε, λέγεται δε πως άφησε μαθητές το Τιντορέτο και τον Ελ Γκρέκο. Εύπορος και διοικητής στρατού ο πατέρας του, τού χορήγησε ικανή παιδεία για να αναδειχθεί το ταλέντο του. Στα πρώιμα έργα του περιλαμβάνονται νωπογραφίες του Αγίου Αντωνίου της Πάδοβας, ενώ πολλές φορές συγχέονται με εκείνα τού Τζορτζόνε.

Οι τρεις ηλικίες του ανθρώπου

Μεταξύ των πρώτων αλληγοριών διακρίνονται οι «Τρεις ηλικίες του Ανθρώπου» και ο «Ιερός και Βέβηλος  Έρωτας» ένα έργο για το οποίο στις αρχές του αιώνα οι Ρότσιλντ είχαν προσφέρει στην Galleria Borghese ένα μυθικό ποσό να το αποκτήσουν (λέγεται ότι ξεπερνούσε  όλη την  αξία του οικήματος της Galleria και όλων των εκθεμάτων μαζί!) οι ιδιοκτήτες όμως αρνήθηκαν. Με τον ξαφνικό θάνατο του Τζορτζόνε και του Μπελίνι αμέσως μετά, μπαίνει στην πρωτοπορία των καλλιτεχνών της εποχής του.

Ο Σίσσυφος του Τιτιάνο

Αριστούργημά του  η Ανάληψη της Παρθένου (1518), αλλά και η H Παναγία με το θείο βρέφος και τους Αγίους Φραγκίσκο και Αλβίζε. Στις σημαντικότερες πρώιμες θρησκευτικές συνθέσεις του ανήκει επίσης το έργο O θάνατος του Αγίου Πέτρου τού Μάρτυρα (π. 1526-30) Στις αρχές του 1530 ξεκίνησε το έργο του για τη βασιλική αυλή του Ουρμπίνο, έργο δε αυτής της περιόδου είναι η Αφροδίτη του Ουρμπίνο που βασίστηκε στην Κοιμωμένη Αφροδίτη (π. 1510) του Τζορτζόνε όπου  απέδωσε τη θεά ως μία απλή γυναίκα. Στο έργο αυτό βασίστηκε αργότερα ο Μανέ για τη δική του «Ολυμπία». Σημαντικός σταθμός για το έργο του θεωρείται η περίοδος κατά την οποία ταξίδεψε στη Μπολόνια και φιλοτέχνησε προσωπογραφίες του αυτοκράτορα Καρόλου Ε’.

Αφροδίτη του Ούρμπινο

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, προσηλώθηκε  σε μυθολογικούς πίνακες με έντονο το ερωτικό στοιχείο όπως Δανάη (Μουσείο Πράδο), Ο θάνατος του Ακτέονα (Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο) κ.ά. Η τεχνική του είχε αποκρυσταλλωθεί σε μαγευτικά χονδροειδείς πινελιές (ακόμη και με τα δάχτυλα) που εφάρμοζε στον καμβά, έτσι ώστε να ορώνται από μακριά. Καινοτόμος αφοσιώθηκε στο χρώμα, δίνοντας πολύ μικρή σημασία σε προπαρασκευαστικά σχέδια, ενώ συνήθισε να ζωγραφίζει σε ξύλο. Παραγωγικός ως το τέλος απέκτησε τεράστια φήμη και δίκαια αποτελεί μεγάλη μορφή της παγκόσμιας Τέχνης.

xartografos

Advertisements
This entry was posted in Titian. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s