191. Carracci Annibale, ένας γίγαντας του Μπαρόκ (33)

"Η φυγή στην Αίγυπτο". Θεωρείται ένα από τα πρώτα αριστουργήματα της ιδανικής τοπιογραφίας, κι ο ίδιος ο Καράτσι θεμελιωτής του είδους, με επιγόνους τον αγαπημένο του μαθητή Ντομενιτσίνο, τον (μοναδικό) Κλωντ Λορέν και τον Πουσέν

Οταν ο Λουντοβίκο, ο Αγκοστίνο και ο Aνιμπάλε Καράτσι (Μπολόνια, 1560 – 1609) ρωτήθηκαν ποιος από τους τρεις ζωγράφισε μια τοιχογραφία σε ένα παλάτσο της Μπολόνια, απάντησαν και οι τρεις με μια φωνή: «Ολοι μας». Σ’ αυτήν την πόλη, που ήταν η γενέτειρά τους, ίδρυσαν την Ακαδημία τους, το 1582, όπου και δημιούργησαν αυτό το ομοιογενές στυλ.

Νεκρός Χριστός

Αργότερα όμως χώρισαν και ο Aνιμπάλε απέμεινε στην ιστορία ως ο πιο σημαντικός, ευφυής και ευρηματικός από τους τρεις, ένας ηγέτης του Μπαρόκ. Ζωγράφισε τα πάντα, από ρεαλιστικές σκηνές της καθημερινότητας, τα ευειδή γυμνά και τα τοπία, έως τα πολυάριθμα σχέδια, τα πορτρέτα, τις καρικατούρες και τις θεαματικές, θρησκευτικές σκηνές, χριστιανικές και παγανιστικές. Δασκάλους αναγνώριζε τον Κορέτζιο και τον Παρμιτζιανίνο της Πάρμας και τον Τιτσιάνο και τον Βερονέζε από τη Βενετία.

Κατάτο 17ο αιώνα οι ζωγραφικές του στο παλάτσο Φαρνέζε συγκαταλλέγονταν ανάμεσα στα αριστουργήματα της Καπέλα Σιξτίνα του Μικελάντζελο και στα έργα της Vatican Stanze του Ραφαήλ

Εργάστηκε στο Παλάτσο Φαρνέζε που σήμερα είναι η έδρα της γαλλικής πρεσβείας, όπου  όμως το κοινό που μπορεί να δει τις καταπληκτικές τοιχογραφίες του είναι πολύ περιορισμένο. Ολοκλήρωσε ακόμη το βωμό του παρεκκλησίου Τσεράζι, στον ναό της Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο, όπου ζωγράφισε μια θεατρικότατη «Ανάληψη της Παρθένου», για να τοποθετηθεί μεταξύ του «Προσηλυτισμού του Αγίου Παύλου» και της «Σταύρωσης του Αγίου Πέτρου» του Καραβάτζιο. Αυτή εξάλλου ήταν η μόνη περίπτωση που οι δύο μεγάλοι καλλιτέχνες του καιρού τους δούλεψαν στη Ρώμη πάνω στο ίδιο θέμα. Αξιοσημείωτα, ο νευρικός Καραβάτζιο, από τον οποίο δεν ξέφευγε καλή κουβέντα, μίλησε πολύ κολακευτικά για τη δουλειά του Καράτσι. Αμοιβαία, η χρήση του κιαροσκούρο στο έργο του Καράτσι «Πιετά» (σήμερα στη Βιέννη), δείχνει την εκτίμησή του προς το θεόμουρλο Καραβάτζιο. Πρόκειται για ένα από τα ωραιότερα έργα του, μια παγωμένη εικόνα θανάτου και απελπισίας.

Domine, Quo Vadis ? Κύριε, Πού Πηγαίνεις ?

Το 1603 ο Aνιμπάλε έπεσε σε κατάθλιψη και δεν μπορούσε πια να δουλέψει παρά μόνο σε κάποια φωτεινά διαλείμματα. Κατόρθωσε όμως να κρατήσει ζωντανό το εργαστήριό του όπου κατέφθασαν τα ταλέντα από την Ακαδημία Καράτσι της Μπολόνια, ανάμεσά τους μερικοί που έμειναν στην ιστορία, όπως ο Ντομενιτσίνο και ο Λαφράνκο. Τους ήταν αξέχαστη η γενναιοδωρία του παρά την κακή κατάσταση της ψυχικής και σωματικής του υγείας. Το 1609 έπεσε άρρωστος με πυρετό και δεν ξανασηκώθηκε. Στον γιατρό που ήρθε να τον εξετάσει, είπε: «Τώρα το ρολόι πια έσπασε και δεν ξαναφτιάχνεται, οι ώρες εξαντλήθηκαν». Με τον θάνατό του γνώρισε την αναγνώριση που δεν χάρηκε στη ζωή του. Μεγάλο πλήθος ακολούθησε τη σορό του που τάφηκε στο Πάνθεον της Ρώμης, κοντά στον Ραφαήλ. Η αλήθεια είναι ότι για αιώνες παρέμεινε στην παρεξήγηση με την ταμπέλα του «εκλετικιστή», αλλά μετά την εξαιρετική έκεθση των έργων του στη Μπολόνια το 1956, ένα καλλιτεχνικό συμβάν-σταθμό στην ιστορία του συμπατριώτη τους, επανακετατάγη στους γίγαντες της Ιταλικής τέχνης.

xartografos

Advertisements
This entry was posted in Caracci Annibale. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s