187. Special αθλητισμός, ουάου νικητές!

"Η Χαρά της Ζωής", Henri Matisse, 1906. Λάδι σε καμβά, 175 x 241 cm, Barnes Foundation, Merion, PA

1998, Αθήνα, Παγκόσμιοι Αγώνες. Τα 3.000 μέτρα γυναικών ήταν σε εξέλιξη και δύο αθλήτριες προπορεύονταν, η Ρωσίδα κι η Βραζιλιάνα. Το στάδιο επευφημούσε, η ένταση ανέβαινε, οι αθλήτριες ώμο με ώμο να συναγωνίζονται παθιασμένα, το καμπανάκι χτύπησε : τελευταίος γύρος! Λίγο πριν την τελική ευθεία η όμορφη Βραζιλιάνα κουράστηκε, δεν άντεξε το αθλητικό φορτίο, η υπέροχη Ρωσίδα ξέφυγε προς τη νίκη να κόψει άνετα και πανηγυρικά το νήμα. Ήταν ένας ωραίος αγώνας 10 περίπου λεπτών, ο συναγωνισμός κράτησε όλες τις αθλήτριες περήφανες και το στάδιο σε έκσταση.

Στις δηλώσεις της η Όλγα Δασουρά, μια απίστευτα οργανωτική γυναίκα με θέληση και αυτοπεποίθηση, θέλησε να δώσει το στίγμα του εθελοντισμού για τους μεγάλους αγώνες του 2011 : Για ένα δώρο που μου κάνουν, για ένα τηλεφώνημα που δέχομαι, για μία ευκαιρία χαράς που μου δίνουν, και για κάθε τι που με αγάπη μού προσφέρουν, άραγε πόσα «ευχαριστώ» πόση υποχρέωση οφείλω σε όλους εσάς τους φίλους εθελοντές; Σε εσάς που σαν αδέλφια μας, σαν τους δικούς μας ανθρώπους, σαν τους προπονητές μας αποφασίσατε να είστε δίπλα ; Να μας ενισχύετε, να μας ενθαρρύνετε, να μας χειροκροτείτε για όποια προσπάθεια άσχετα αν νικήσουμε ή όχι. Είστε Μέσα στις προσπάθειές μας, Μέσα στους αγώνες μας. Είστε Μέσα σε εκείνους που θα δακρύσουν από ευγνωμοσύνη, είστε ΜΕΣΑ και στο φως που σκορπίζετε και πιστεύω θα φωτίσει και άλλους συνανθρώπους μας να ακολουθήσουν την ευγενή διάθεση προσφοράς

Οι αγώνες της Αθήνας 2011 τελείωσαν πια, από τις 25 Ιουνίου έως και τις 4 Ιουλίου, 7.500 Αθλητές από 185 χώρες έλαβαν μέρος σε 22 Ολυμπιακού τύπου αθλήματα. Τα φώτα έσβυσαν, όσοι το μάθαμε καλώς, οι υπόλοιποι έχασαν χασούρα αμέτρητη, μα δεν πειράζει, πάντα υπάρχει η επόμενη ευκαιρία. Η ευκαιρία να γνωρίσουμε τον αληθινό αθλητισμό, την ειλικρινή προσπάθεια, την άδολη άμιλλα, την ευγένεια της ψυχής που δίνει ο σωματικός στίβος. Οι περισσότεροι ευτυχήσαμε να μην έχουμε κάποιο πρόβλημα στην οικογένεια που θα μας στερούσε την κλασσική έννοια του αθλείσθαι. Οι λίγοι όμως που δεν τους έλαχε αυτός ο κλήρος, βρήκαν την πυξίδα κι αναζήτησαν την άλλη, τη μεγαλύτερη, τη  θυσιαστική ευτυχία, να απολαμβάνεις και να συμμετέχεις δωρίζοντας όχι λαμβάνοντας.  Επέλεξαν την αμοιβαία συγκίνηση, «συν» και «κίνηση», μαζί μπροστά.

Cindy Hasselquist, 10 ετών, τερματίζοντας σε δρόμο 50 μέτρων

Τη στιγμή λοιπόν που ήδη οι φωτορεπόρτερς συγκεντρώνονταν να αποθανατίσουν τη χρυσή παγκόσμια πρωταθλήτρια των 3.000 μ., δυο-τρία μόλις μέτρα πριν το θριαμβευτικό φινάλε, η Ρωσίδα σταμάτησε. Στο στάδιο απλώθηκε σιγή, οι ανάσες έπαψαν αμήχανες, κόλλησαν τα πόδια της στο ταρτάν, στάθηκε ακίνητη, έστρεψε το βλέμα πίσω, άνοιξε την αγκαλιά της ψυχής της, κι άπλωσε το χέρι, το έδωσε στη Βραζιλιάνα που μ΄ένα κατάκοπο χαμόγελο ερχόταν προς το τέρμα. Την περίμενε ήρεμη, νικήτριες κι οι δυό σε έναν αγώνα 3.000 δακρύων, αιώνιας φιλίας, παραδείγματος αλτρουϊσμού, δυό και τα  ολόχρυσα μετάλλια σαν ήλιοι στο στήθος τους. Στις δηλώσεις της είπε απλά : Μα είναι φίλη μου. Μαζί κάναμε προπόνηση, μαζί κουραστήκαμε, μαζί ήθελα να γιορτάσουμε.

xartografos

Υ.Γ. Μιλάμε βέβαια για τους αγώνες Special Olympics, των συνανθρώπων μας με διανοητική στέρηση, αλλά τι νόημα έχει άραγε να γίνεται τέτοια διάκριση ; Ούτως ή άλλως αρκετοί από εμάς όλους που τους γυρνάμε την πλάτη παγερά,  πάσχουμε από βαριά συναισθηματική αναπηρία και συνεπώς βαρύτερη νοητική καταδίκη.

Advertisements
This entry was posted in ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΙ, ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s