168. Τα σαλιγκάρια της πλατείας

Henri Matisse, "Το Σαλιγκάρι", 1953. Κομμένα φύλλα χαρτιά, βαμένα, και κολλημένα με την τεχνοτροπία gouache. Το μεγάλο αυτό έργο φαίνεται αρχικά σαν ένα αφηρημένο παιγνίδι χρωμάτων, προοδευτικά όμως συνειδητοποιείς πως ένα σαλιγκάρι φεύγει δεξιά

Κάτι μου λέει ότι δεν θ΄αργήσει η γκαστρωμένη κυοφορούσα Πλατεία (κυρίως Συντάγματος) να γεννήσει το νέο Πολυτεχνείο. Με την έννοια ότι σε 5-10 χρόνια από τώρα, οι περισπούδαστοι Διοικητές μας με σιρίτια και λειριά,  θα βεβαιώνουν με όρκους στα παιδιά τους πως ήμουν κι εγώ εκεί.

Δεν γλυτώνουμε από δαύτους. Σε ανάλογες κοινωνικές κορυφώσεις η μέριμνα των παρατρεχάμενων της εξουσίας, ούτως ειπείν των σαλιάρικων σαλιγκαριών, διαθέτει τα πασίγνωστα τρία βήματα : στην αρχή πάμε λυσαγμένα με τους δυνατούς και λιανίζουμε αν μπορούμε τις διαμαρτυρίες των μειρακίων, τσακίστε τους γραφικούς! Όταν αυτό δεν αποδίδει, η περίσκεψη της σοφίας οδηγεί το πάρεργο μαλάκιο σιωπηλά στη σκιερή γωνιά της αναμονής, την αράζουν κι «αγοράζουν» την κατάσταση, αρκεί να μην τους πάρουν μυρουδιά. Ώσπου η υπομονή αμείβεται, άλλοι έφαγαν τα μούτρα τους, ζήτω στους ήρωες της κι εβίβα λεβέντες, πάμε με το ρεύμα των νικητών –ήμουν κι εγώ εκεί!

Το ξανάδαμε πρόσφατα το έργο, με την εθνική αντίσταση όπως εξειδικεύθηκε στις κοπαδηδόν απονομές των συντάξεων τότε που έμπαινε ο ταχυδρόμος στο καφενείο και σκορπούσε τα πεντοχίλιαρα στον αέρα (!!!). Ευθέως δε πανομοιότυπο και με τους «αντιστασιακούς» της χούντας που μετά το ‘81 ειδικά, αρκετοί απ΄ όσους ήταν στο Πολυτεχνείο έγιναν Διοικητές, αλλά δεν υπάρχει ούτε ένας Διοικητής που να μην ήταν στο Πολυτεχνείο.

Τα δημοκρατικά δικαιώματα σε μετεξέλιξη

Κρατάω όμως και μια διαφορά, που ίσως αποδειχθεί σημαντική :

Σε 5-10 χρόνια δεν γνωρίζει κανείς ποια Ελλάδα θα υπάρχει και τι σόι πατρίδα θα γουστάρουμε, ούτε μεις, ούτε τα σαλιγκάρια της διαφθοράς. Οι τεμπέληδες διαδρομιστές που με τα σάλια τους έχουν μπουκώσει και την ισχνότερη ικμάδα ανάπτυξης τούτου του λαού, ίσως να μη βρίσκουν το κράτος-ξενιστή για να απομυζήσουν. Και τότε ίσως χαθούν αφού πρώτα μας εξαφανίσουν σε μια οδυνηρά άνυδρη ερημία.

Επικαλούμαι δε τα συμπαθή σαλιγκαράκια χάριν αγαθούς εντυπώσεως για δύο κυρίως λόγους. Ο κοχλίας από το DNA του, αποπέμπει την αυθεντία της φύσης, προσομοιάζει στον αριθμό της Χρυσής Τομής  φ=1,618. Ίδιες αυθεντίες δηλαδή που ευαγγελίζονται οι παντογνώστες της κομματικής καμαρίλας, και βρίσκουν σωρούς τις δικαιολογίες για να μη χάσουν τις παλιοκαρέκλες τους. Αυτά τα αισχρά πολιτικά κοθώνια των αυλών, μοιάζουν επίσης με τα σαλιγκαράκια διότι όπως και τα συμπαθή γαστερόποδα είναι επαρκώς ερμαφρόδιτα, σήμερα δηλαδή θήλυ, αύριο άνδρας και μεθαύριο αναμίξ, ανάλογα τι θα απαιτούν οι καιροί για την προσκόληση στον ισόβιο παρασιτισμό.

Τώρα λοιπόν, όποιος σταθεί σε Πλατεία αγανακτισμένος, ας έχει το νου του στα σαλιγκάρια της πλατείας. Διότι όπως είχε πει κι ο Τζών Κένεντυ «αυτοί που καθιστούν μια ειρηνική επανάσταση αδύνατη, κάνουν τη βίαιη επανάσταση αναπόφευκτη.

xartografos

Advertisements
This entry was posted in ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s