145. Τάσσος Παπαδόπουλος ο Αίαντας

Αίας ο Τελαμώνιος, «έρκος Αχαιών», δηλαδή Προπύργιο των Ελλήνων.

Ενόσω άρχιζε το έαρ του 2004, η αρρωστιάρα πατρίδα έμπαινε πλουμιστή στο τελευταίο τούνελ προς τους Ολυμπιακούς του πνιγμού της, στην Κύπρο διαδραματίζονταν το κρισιμότερο ζύγισμα μιας χούφτας ελεύθερων ψυχών. Όσων είχαν στριμωχτεί ακρωτηριασμένοι στο νότιο μισό του νησιού μετά την 30χρονη κατοχή από τα στρατεύματα της Τουρκίας, κι είχαν στήσει μια χώρα λεηλατημένη αλλά περήφανη.

Ο Κόφι Ανάν, αυτός ο μετριότατος Γκανέζος διπλωμάτης και Γ.Γ. του ΟΗΕ, είχε συντάξει ένα «σχέδιο επίλυσης του Κυπριακού«. Αμερικάνοι και Βρετανοί είχαν υποδείξει κατά τον πλέον συμφεροντολογικό τους τρόπο την δήθεν ημέρευση των παθών, μέσα από ένα εκβιαστικό δίλημμα που ως φριχτή λαιμητόμο το κράδαιναν πάνω από τη μεγαλόνησο. Οι πιέσεις αφόρητες, η διεθνής διπλωματική κοινότητα συνασπισμένη υπέρ της αποδοχής, τραπεζίτες, χρημαστιστές, διεθνολόγοι, πολιτικοί, τύπος, Τουρκία, είχαν ξαμολήσει όλα τα pitbull των δημοσιοσχεσιτών με τις υλακές περί διεθνούς απομόνωσης, ώστε να συρθεί ο ελληνοκύπριος εκλογέας σε δημοψηφισματική αποδοχή με ΝΑΙ στο σχέδιο της ντροπής.

Η μοίρα έλαχε στο τιμόνι του νησιού να βρίσκεται ένας ανθρωπάκος βραχνός, κοντούλης, εβδομηντάρης. Δικηγόρος και καταπονημένος απ’ τον καρκίνο, φιγούρα κακότυχου, χαμηλόθωρος, κανείς δεν αξίωνε το κάτι παραπάνω. Από τους ελλαδίτες, ο Καραμανλής ο βραχύς ψέλλιζε μεσοβέζικα, ο Γιωργάκης είχε πει το μεγάλο ΟΚ, η Γιάννα κυβερνούσε απ’ τα ανάκτορα. Κι εκεί που όλα έδειχναν αδιέξοδα, εκεί που μουγκάνιζε η Ιστορία ένα φερετζωμένο συμβιβασμό, εκεί στο ζόφο, ξεπήδησε μέσα από τα μαρμαρένια αλώνια της ψυχής του Τάσσου Παπαδόπουλου ένας Αίας Τελαμώνιος: ένας γίγαντας καλότροπος, εμψυχωτής, πελώριος και εθελόθυτος. Μυθικός και πανέλληνας, ξεστόμισε χωρίς δισταγμούς ένα διάγγελμα όλο ρίγος, μια αρχαιοελληνική φωνή από το μέλλον. Μια ιαχή όμοια μ’ εκείνη τη φράση του Ομήρου που μεθυσμένος μεσ’ τη μάχη ο Αίαντας απευθύνει στο Δία

«Ζεῦ πάτερ, ἀλλά σὺ ῥῦσαι… ποίησον δ’ άἴθρην…ἐν δὲ φάει καί ὄλεσσον…» Ιλιάδα  Ρ 645-647 : αν είναι να πεθάνουμε, ας πεθάνουμε μέσα στο φως

Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο.  Δεν θα παραδώσω «Κοινότητα» χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα. Σε καλώ λαέ να υπερασπιστείς το δίκαιο την αξιοπρέπεια και την ιστορία σου.

Ποιος να το περίμενε! Ήρθαν τα έγκατα και σείστηκαν, ήρθε ο ελληνισμός και στοιχήθηκε πίσω από τον ίσκιο του πλάτανου, ήρθε το κύπριο έθνος και με 76% τσάκισε τα παϊδια κάθε στέρφας απειλής, τη σκούπισε απ΄το τραπέζι και τη σώριασε ψόφια, κούφια, φάντασμα.

Απορώ πόσα διδάγματα κρατήσαμε, τι μάθαμε τώρα που λύσσαξαν στο δικό μας προσκεφάλι οι τοκογλύφοι της ελευθερίας, οι ενυπόθηκοι δανειστές της σάρκας των παιδιών μας. Έτσι χαμένα που ευνουχίσαμε τα μυαλά της νεολαίας μας, να βλέπουν τον Άγιαξ πρωταθλητή στην Ολλανδία, ή τη καμαριέρα με το ΑΖΑΧ γαι τα τζάμια, κι ούτε να πάει ο νους τους στον ήρωα της Ιλιάδας. Σηκωθείτε βρε, τολμήστε, πατριώτες όλοι μαζί, κι ένας όλο κι όλο μπροστάρης φτάνει.  Ένας λεβεντάνθρωπος μόν είναι αρκετός, να δώσει ψυχή, να κεράσει γλέντι ελληνικό, να σύρει το χόρο με κέφι προς τη μάχη, και δεν πα να μας πάρει ο διάολος, κι όλους τους μαζί, αν πρέπει!

xartografos

Advertisements
This entry was posted in ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΙ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s