139. Γ. Ιακωβίδης, ζωγραφική αγνότητα

Λεπτομέρεια από την "Άνοιξη", Γ. Ιακωβίδης, λάδι σε μουσαμά, 1927, ιδιωτική συλλογή

"Ψυχρολουσία", Γ. Ιακωβίδης, 1898, λάδι σε μουσαμά ,Συλλογή Ιδρύματος Ε. Κουτλίδη

Η εξοικείωσή μου με τα έργα του Γεωργίου Ιακωβίδη, ολοφάνερα προέρχεται από την άδολη απαιδευσιά μου για τον ωραίο λαβύρινθο της ζωγραφικής. Δεν χρειάζεται να εμβαθύνω, ούτε να ψάξω κρυμένα συνθήματα. Με τις ώρες μπορεί να απολαμβάνω τη ζέση των χρωμάτων του, μ΄ αγγίζουν το νιώθω, αναδύεται μια νοσταλγία όλο γλύκα. Εισπράττω την απλότητα των θεμάτων μ’  έναν γνήσιο τρόπο, αγκαλιάζω την αύρα των πινάκων με την απλότητα του ερασιτέχνη, νομίζω πως απευθύνονται ευθέως στην κουτσή μενταλιτέ μου, τόσο ολοζώντανα που δείχνουν κομάτια της χαμένης μας παιδικότητας.

Έκπληκτος διάβαζα πρόσφατα μιαν υπέροχη μονογραφία της κ. Μαρίνας Λαμπράκη Πλάκα για τον ήρωά μας, και δεν παρέλειψα να σταθώ στην παρατήρησή της πως το φως έρχεται συχνά από ένα ανοιχτό παράθυρο στ’ αριστερά, σχολή των Ολλανδών λέει η καθηγήτρια της ιστορίας της Τέχνης. Με τέτοια μαεστρία στους καμβάδες, πώς να μη γίνει περιζήτητος από κοπάδια βασιλιάδων που ψάρευαν στη ματαιοδοξία μιας προσωπογραφίας απ’ το δικό του χέρι.

"Τα πρώτα βήματα", Γ. Ιακωβίδης, 1892, λ άδι σε μουσαμά, Συλλογή Ιδρύματος Ε. Κουτλίδη

Ο Ιακωβίδης είναι πολλά περισσότερα βεβαίως απ΄όσα κατέχω για τον καλλιτεχνικό ανεμοστρόβιλο που στάλαζε το πινέλο του. Το βιογραφικό του μας δίνει όλη την μεγαλοπρέπεια ενός Έλληνα με ασίγαστο πνεύμα που ξεκίνησε από την ταπεινή Λέσβο για να κατακτήσει το Μόναχο κι όλη την Ευρώπη του προπερασμένου αιώνα. Στο γενέθλιο ορεινό χωριό του, τα Χύδηρα, λειτουργεί σήμερα το πρώτο εξ ολοκλήρου Ψηφιακό Μουσείο Τέχνης στη χώρα μας. Ρεαλιστής σε βαθμό ένορκης κατάθεσης, «νατουραλιστής» μάλλον κατά τους ειδικούς, πέρασε χωρίς ούτε μια φράση όλα τα νοήματα που θέλαμε να πούμε για την παιδική λατρεία. Μέχρι που μερικές φορές, νομίζω πως ακούω την ξυπόλητη πιτσιρικαρία του, να ξεστομίζει βρωμόλογα απ΄εκείνα που ούτε ξέρουν τι σημαίνουν, αλλ’ η ζωή τούς θέλει μικρομέγαλους, όλο ομορφιά. Ο μπαμπάς ίσως είναι ντίρλα στο καπηλειό ή μάγερας στο καράβι, η μαμά στο χωράφι ή πάνω απ΄τη σκάφη, η γιαγιά πλάι στη χόβολη κι ο παππούς άθαφτος κάπου στη Μικρασία. Τα βλέπω -αλήθεια λέω- όλα τούτα κάπου πίσω απ΄τις σκιές του, έτσι αντιλαμβάνομαι την Ελλάδα του Ιακωβίδη, μου μιλάει, με βρίζει, μου γνέφει, με ταχτιρίζει, με ξεκουφαίνει.

Το δημοφιλέστερο ίσως έργο του Γ. Ιακωβίδη. "Παιδική Συναυλία", 1900, λάδι σε μουσαμά, Εθνική Πινακοθήκη

Advertisements
This entry was posted in Ιακωβίδης Γ.. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s