135. Ο Τάνταλος κι ο Πάγκαλος

Η ιστορία του άπληστου όσο και άκαρδου Ταντάλου, υπόδειγμα ριψοκίνδυνης ανοησίας και πομπώδους φιλαυτίας, είναι λίγο ως πολύ γνωστή. Φαγάς, γλεντζές, θρασύς, άμετρος, παιδοκτόνος.

Ο εγωιστής Τάνταλος, βασιλιάς της Λυδίας ήταν μια ευνοημένη φιγούρα, αγαπητός στου θεούς που τον γουστάριζαν στα τραπεζώματά τους! Χάριν επιδείξεως στους θνητούς φίλους του, άρπαξε λάθρα κάμποσο νέκταρ και λίγη αμβροσία. Σ’ ένα τραπέζι μάλιστα που εκείνος διοργάνωσε, ο αθεόφοβος ρίσκαρε να διαγνώσει την παντογνωσία των θεών. Τι πήγε κι έκανε ο θεομπαίχτης, θανάτωσε το γιό του Πέλοπα και τους έβαλε να φάνε τα βρασμένα μέλη, για να δει αν θα το καταλάβουν. Χμ, τα χάφτουν οι αθάνατοι αυτά ;

Ο Πέλοπας αναστήθηκε με θεϊκές μικροχειρουργικές, αλλά ο βλαμένος πατέρας τιμωρηθηκε με τη βαναυσότερη τιμωρία ποτέ στη μυθολογία μας -ισάξια μόνον μ’ εκείνη του Σίσυφου. Καταδικάστηκε να λιμοκτονεί αιώνια  ο άφρων, στην όχθη μιας ελώδους λίμνης, ως τη μέση στο νερό. Δεμένος σ΄ένα δέντρο όποτε απλώνει να πιάσει έναν καρπό το κλαρί απομακρύνεται. Όποτε σκύβει να ξεδιψάσει, η στάθμη του νερού χαμηλώνει…

Ο αλαζόνας Πάγκαλος βέβαια σε τέτοιες ακραίες αποκοτιές δεν έφτασε ποτέ. Κοιλιόδουλα αχόρταγο ίσως και να τον λές όταν βλέπεις τα στομάχια να κρέμονται σαν της βάρκας τα πλευρά. Ηγεμονικά κυνικός επιβάλεται συχνά, με την βοδίσια ωμότητα που ορμάει σ΄όποιον τολμά να διαφωνεί. Απερίσκεπτα μεγαλοπρεπής προκρίνει έναν faux υλισμό, αντί για ανθρωποκεντρικές θυσίες. Από το νέκταρ της εξουσίας και την αμβροσία του αυθέντη χορτάτος, νταλακιασμένος, έως σκασμού. Η κοντινότερη σχέση όμως που σίγουρα προκύπτει ανάμεσά τους είναι η καταδίκη που (και) με δικές του αποφάσεις, ασφυξιόπληξε έναν ολόκληρο λαό. Λιμοκτονία και των γονεών, απελπισία του βορβόρου, αργός κλοιός θανάτου, μέγγενη βαρβαρική. Αν τον πεις πατέρα του έθνους πώς να μη συλλογιστείς την τύχη του Πέλοπα στο κορμί σου: Κινάς μπροστά βρίσκεις δρεπανηφόρους φορομπήχτες, κάνεις πίσω το σφίγγει το λαρύγγι η ανέχεια, στέκεις άγαλμα χάνεται η γη κάτω απ΄τα πέλματα, διαλύεται της κοινωνίας το χαλί που θα μας έθαλπτε.

Όσο για κείνο το «μαζί τα φάγαμε» ακόμη κι οι βραδύνοες απόρησαν, εκτός κι αν άλλους εννοούσε ως συντροφία… Δεν τα φάγαμε μαζί άρχοντά μου, κι ούτε μπορεί να λογαριάζονται για συνδαιτημόνες οι στρωμένοι δεκαετίες τώρα στα λούσα και τα λαμπερά μαχαιροπήρουνα, με τους γονυπετείς ψιχουλοσυλλέκτες. Δεν αποφασίσαμε μαζί, δεν διαβήκαμε ποτέ το κυβερνείο παρέα, δεν μοιραστήκαμε το δάνειο μου. Σεις μια χαρούλα τα βρίσκετε, μας σέρνετε πίσω από ανάπηρες ιδιεολογίες, κάνετε εκπτώσεις, φιλίες με βαμπίρ, ξεδιψάτε με χωνευτικές σόδες, δεν θα πεινάσουν οι γενιές των απογόνων σας. Μας πασάρατε την καταδίκη του Ταντάλου λες και σας σφάξαμε το γιό. Εμάς που κόβαμε απ΄των παιδιών μας το υστέρημα για ν’ αλισβερίζονται οι πολυχρονεμένοι μας.

xartografos

Advertisements
This entry was posted in ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ. Bookmark the permalink.

One Response to 135. Ο Τάνταλος κι ο Πάγκαλος

  1. Ο Τάνταλος κι ο Πάγκαλος
    Τα δυο βουνά μαλώνουν…
    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s