128. e Σιγή του Ντέρεκ

Σ’ αυτή την πλανεύτρα κοσμογονία των ιστολογίων, περίπου 50 εκατομμύρια blogs παγκοσμίως λειτουργούν για τους e-λάτρεις. Ένας αστρονομικός αριθμός bloggers  όλων των φυλών που ίδρυσαν μια χαρούμενη Βαβέλ για να εκφραστούν, να διασκεδάσουν, να μορφωθούν, να ξεσπάσουν. Οι κόκκοι της ερήμου, ένα χάος σκέψεων, πληκτρολογήσεων, δωματίων, μια απεραντοσύνη χρηστών. Και ξαφνικά χθες, ένας από δαύτους, ένας μόνο, σίγησε. Σιγά τα ωά θα πείτε.

Στις 4 Μαΐου, ώρα 07:51 το πρωί, ο Καναδός Ντέρεκ Μίλερ, έκανε την τελευταία του δημοσίευση ξεκινώντας με τις παρακάτω φράσεις : “Here it is. I’m dead, and this is my last post to my blog… «Και να λοιπόν. Είμαι πεθαμένος κι αυτή είναι η τελευταία μου ανάρτηση…” Με έναν μυθικό τρόπο το νέο διαδόθηκε ως αστραπή στους ηλεκτρονικούς ουρανούς και το πενμασίν μπλογκ κατακλύστηκε από μελαγχολικούς επισκέπτες. Τα κλικς ξεπέρασαν τα 6.000 το λεπτό (!), μπλόκαραν οι servers, το internet αιφνιδιάστηκε από το φορτία της κοσμοσυρροής. Μα ποιος ήταν επιτέλους ο Ντέρεκ Μίλερ ?

Ο Κανένας. Άσημος, καθημερινός, δίχως διαδήματα εξουσίας, χωρίς φανφαρόνικες γκλαμουριές,  στερούμενος παράσημα προβολής. Ανίατα μεν άρρωστος, μεσοαστός, νορμάλ όμως οικογενειάρχης, νεότατος σχετικά, σχεδόν μια ίδια περίπτωση από τις χιλιάδες κάθε λεπτού στον πλανήτη. Τίποτα σπουδαίο. Όπως νομίζαμε. Η blogόσφαιρα όμως είχε άλλη άποψη, κι εξωτερίκευσε ένα εντυπωσιακό Συναίσθημα. Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου τη συντάραξε. Η ευγένεια της αποχώρησης από την οθόνη μας, έβαλε ερωτηματικά ζωής και θανάτου μέσα στην ψυχή του κάθε ανώνυμου χρήστη. Πέρα από ιδεολογίες, θρησκείες, ματαιότητες πάσης λογής, η οριστική σιωπή του Ντέρεκ, έκανε τους χυμούς της θνητότητας να τρέξουν στην επιφάνεια εργασίας μας.

Έκανε μπροστά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, όπως κανείς άλλος μέχρι σήμερα, τον απολογισμό του. Αποχαιρέτησε δημοσίως τα παιδιά, τη γυναίκα του, καθαρόγραψε τα αισθήματα της αναχώρησης. Όσα δεν μπορούμε να ψελλίσουμε ούτε στους λατρεμένους μας, εκείνα που μας φέρνουν δάκρυα, τα έκανε να γυρίζουν περήφανα σε μυριάδες e-mails. Τον διαβάσαμε μετά θάνατον να περιγράφει το νεκρό του σώμα σαν το μαραμένο άνθος ή το νεκρό ποντικάκι μια παγωμένη νύχτα. Με ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία της ζωής και για τη συνέχεια που υπάρχει και μετά το δικό του διάβα στην ανυπαρξία, χωρίς ιλαρότητες και μιζέριες μοίρασε αγάπη. Η έγνοια του ήταν που δεν θα μπορεί να υποστηρίξει τους δικούς του σε μέλλοντες χρόνους. Μίλησε χθες, για το σήμερα, εκείνος που δεν υπάρχει πια, η γραφή του μας ήρθε από το αδιάβατο. Ένιωθε πως δεν αναχωρεί για άλλους κόσμους, καλύτερους ή χειρότερους. «Δεν πήγα πουθενά, διότι ο Ντέρεκ δεν υπάρχει πια», δηλώνει τραγικά δίνοντας στίγμα για τη δωρεά οργάνων.

Τι ζήτησε από τις κόρες του μιλώντας σ’ όλους μας : Από το τέλος του να κρατήσουν όχι πως μπορεί να πεθάνουν κάποια μέρα, αλλά να συνεχίσουν τη διεκδίκηση όσων τους δίνουν χαρά. Να ασχοληθούν με ό,τι διεγείρει το μυαλό τους χωρίς να απογοητεύονται όταν τα πράματα στραβώνουν όπως συνήθως.

Ο κόσμος, όλο το σύμπαν στην πραγματικότητα είναι ένα όμορφο, εκπληκτικό, θαυμάσιο μέρος. Δεν κοιτάζω πίσω και δεν μετανιώνω για κάτι”. Ξεπέρασε τους φιλόσοφους, μίλησε χοϊκά, έσβυσε όπως μια σπίθα τη νύχτα σιωπηλά. Χάθηκε ολομόναχος, συνηθισμένα, μπροστά σε δισεκατομμύρια μάτια.

xartografos

Advertisements
This entry was posted in ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s