125. Δολοφόνε, Μην Πίνεις κι Οδηγείς

Έχουμε ως χώρα, μέσα σ΄ όλα τα δεινά μιας κοινωνίας που αχρηστεύεται μέρα τη μέρα, την μελαγχολική πρωτιά στα τροχαία δυστυχήματα στην Ευρώπη τα οποία αποτελούν και την πρώτη αιτία θανάτου για τους νέους μας. Λίγο η υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων, λίγο το κινητό, αφορμές βρίσκονται πάντα για να αποκαλύψουν τη γύμνια της παιδείας μας και σ’ αυτό το θανατηφόρο ναρκοπέδιο. Πέντε άνθρωποι την ημέρα δολοφονούνται στη χώρα μας, ανέλπιστα, χαράμι στη βλακεία και την απανθρωπιά. Οι υπόλοιποι προσπερνάμε κοιτώντας τη μακάβρια σιδερόμαζα με τα διαμελισμένα κορμιά, και ούτε που περνάει από το νου, ότι εμάς αφορά, ότι από σύμπτωση δεν ανασύρουν εμάς από το λαμαρινένιο κιβούρι.

Η υπερβολική ταχύτητα, η απόσπαση προσοχής κατά την οδήγηση, η οδήγηση σε κατάσταση μέθης ή ουσιών, η παραβίαση σηματοδότη και προτεραιότητας γενικώς, αποτελούν τις βασικότερες αιτίες πρόκλησης θανατηφόρων τροχαίων. Κι αν οι θάνατοι είναι το καρφί στην καρδιά, οι αναπηρίες, οι ακρωτηριασμοί και τα εγκαύματα είναι η ισόβια σταύρωση, ο γολγοθάς που δεν θα τελειώσει ποτέ, πρώτα για τον άμοιρο κι έπειτα για τους πέριξ του.

2011. Από την Παρασκευή πριν το Σάββατο του Λαζάρου, μέχρι και τη Δευτέρα του Πάσχα, είχαμε 30 νεκρούς Έλληνες και 53 βαριά τραυματίες, μπορεί ήδη ανάπηρους! Τριάντα κεραυνοβολημένες οικογένειες, κήδεψαν απροσδόκητα τα πιο αγαπημένα μέλη τους, είτε βλαστάρια, είτε γονείς που ανάθρεφαν παιδιά. Ούτε που χωράει στο μυαλό μου πώς θ’ αντέξω ένα τέτοιο τηλεφώνημα, όλο διώχνω τη σκέψη λες και δεν οδηγώ, λες και δεν βγαίνουν στην οδική αρένα οι δικοί μου. Καθημερινές χαρούμενες φάτσες που από αύριο κατά δεκάδες, θα βιδωθούν σε μια αναπηρική καρέκλα.

Είναι η Jacqueline Saburido, από το Καράκας της Βενεζουέλας. Την τράκαρε ένας πιωμένος 17άρης και καιγόταν για 45 δευτερόλεπτα, ενώ χρειάστηκε 40 εγχειρήσεις. Τρομοκρατηθείτε με την ιστορία της, σοκαριστείτε χωρίς έλεος -σιγά τι θα πάθετε, όλο και κάτι θα μάθουμε όλοι: http://www.inout.gr/showthread.php?t=17548

Μιλώντας για Αυστραλία τις προάλλες, είναι χρήσιμο να δούμε κι εκεί πόσο αγωνιούν, και ερευνούν, καταγράφοντας συμπεριφορές αν μη τι άλλο διδακτικές. Αντλώ μερικές εντυπωσιακές πληροφορίες αλλά ρίξτε ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΑ και μια ιδιωτικότερη ματιά ο καθένας για να αντιληφθείτε πόσο θλιβερά «λίγοι» είμαστε  στο ν’ ακούσουμε καθαρά τις καμπάνες που χτυπούν. Και μην ψάχνεστε για ποιον κτυπούν, για μένα για σένα και τις φαμίλιες μας κτυπούν. Αργόσυρτα και πένθιμα.

Έτος 2009 πολιτεία της Βικτώρια, Μελβούρνης Νεκροί από χρήση αλκοόλ 42, από αυτούς οι 41 ΔΕΝ ΦΟΡΟΥΣΑΝ ΖΩΝΗ, ενώ οι 32 ήταν οι οδηγοί. Οι 33 ήταν άνδρες, μόλις οι 12 πάνω από 40 ετών. Οι 27 σκοτώθηκαν ανάμεσα στις 6 το απόγευμα και τις 6 τα χαραμάτα.

Όταν οδηγείς με 65 χλμ/ώρα θέλεις 45 μέτρα για να φρενάρεις απότομα. Αϋπνία για 24 ώρες πριν την οδήγηση σε κάνει 7 φορές πιθανότερο πρόξενο ατυχήματος. Η κόπωση είναι σημαντικότατος παράγοντας αφού πηγαίνοντας με 100 χλμ/ώρα, αν κλείσουν τα μάτια σου έστω για 4 δευτερόλεπτα, θα διανύσεις 111 μέτρα με το αμάξι ακυβέρνητο, δηλαδή : ένα ολυμπιακό στάδιο από το ένα πέταλο στο άλλο, πώς να μείνει το ανεξέλεγκτο όχημα εντός της λωρίδας του ?

Δεν μακρυγορώ πια. Για όποιον αντέχει -και σοβαρολογώ- ας παρακολουθήσει τις σχετικές, τραγικά σκληρές εικόνες. Ωμή βία πολέμου, αίμα, δράμα και κατάθλιψη, πόνος άφατος. Όσοι δεν αντέχετε δεκτό, οι υπόλοιποι ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΡΟΣΠΕΡΝΑΤΕ ΠΙΑ ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ

xartografos

Advertisements
This entry was posted in ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ. Bookmark the permalink.

2 Responses to 125. Δολοφόνε, Μην Πίνεις κι Οδηγείς

  1. Ο/Η αναστασια λέει:

    πραγματικα οι Αυστραλοι ειναι πολυ αυστηροι με τον κ.ο.κ.. αλλα εχουν κ παιδεια…..κ σαν αποτελεσμα, εχουν ελαχιστα πλεον σοβαρα δυστυχηματα…..πολυ καλη επιλογη του θεματος …

  2. Είναι ζήτημα παιδείας η οδηγική συμπεριφορά.
    Από κει ξεκινάνε όλα
    Είμαστε κάφροι και προκειμένου να πολυήσουμε μούρη στη γκόμενα ή στους φίλους μας τρέχουμε σαν τους τρελους και παίζουμε κορώνα γράμματα της ζωή μας.
    Και εγώ τρέμω πάντα για αυτό το τηλεφώνημα.
    Και δε θέλω να το ζήσω ποτέ.
    Και δε θέλω να το ζει κανείς ποτέ.
    Είναι ό,τι χειρότερο.
    Είναι ο πιο άδικος θάνατος
    Παραφράζοντας το ποίημα «αχ να ταν σκοτωμένος στου αρχηγού το πλάι κι όχι από αμάξι να χε πάει»
    Ειλικρινά παραδέχομαι ότι δεν άντεξα να δω το βίντεο.
    Με ενοχλεί τόσο πολύ το θέμα των τροχαίων ατυχημάτων που δεν αντέχω το σοκ στη θέα της τραγικής αλήθειας.
    Και μόνο που το σκέφτομαι αναριχιάζω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s