116. Ο Βελλερεφόντης άφησε απογόνους

Μια μοιραία πτώση αναμένει κάθε αλαζόνα, μια βουτιά εγκατάλειψης στα βρώμικα νερά της λήθης

Οι μυθολογικές παραμυθίες ήταν ανέκαθεν μια εστία φαντασίωσης, να ταξιδέψουμε και να διδαχθούμε απ’  τα άπιαστα. Η γλύκα είναι να κινάς το νήμα της ιστορίας απ΄την αρχή και να τραβάει, να τραβάει, ώσπου να κοιμηθούν τα παιδιά. Η παιδούλα Μαρία να γίνει 6, 16, 36 και να συνεχίζει να αλαργεύει στα καταρτιών τις δέστρες

Μια φορά κι έναν αρχαίο καιρό λοιπόν, η Δανάη ήταν μοναχοπαίδι του βασιλιά του Άργους Ακρίσιου. Να όμως που ο χρησμός έλεγε πως ο εγγονός του  θα τον σκότωνε, κι έτσι την φυλάκισε τη θυγατέρα του σ’ ένα σκοτεινό μπουντρούμι. Ο Δίας μες στην τσαχπινιά, ζήλεψε την ομορφιά της κι αφού μεταμορφώθηκε σε χρυσή βροχή, μπήκε από τις χαραμάδες στο κελλί για να ζευγαρώσουνε και ν’ ανθίσει στης μυθολογίας το τοπίο ο κατοπινός βαιλιάς των Μυκηνών, Περσέας. Ο Ακρίσιος συνάμα πέταξε μάνα και βρέφος στη θάλασσα που τους ξέβρασε στη Σέριφο. Εκεί ο βασιλιάς Πολυδεύκτης ερωτεύθηκε τη μοναχική Δανάη, αλλά για να ξενοιάσει με το μοναχογιό της  τον έστειλε λέει, να του φέρει το κεφάλι της τρομερής γοργόνας Μέδουσας. Κοίτα να δεις θελήματα που ζήτησε απ΄το παιδί.

Το κεφάλι της Μέδουσας, σε ψηφιδωτό δαπέδου της ρωμαϊκής εποχής, Νάουσα Ημαθίας

Το θηρίο είχε χάλκινα χέρια, χρυσές φτερούγες και χαυλιόδοντες, φίδια στα μαλλιά, κυρίως όμως είχε τη δύναμη να απολιθώνει όποιον την κοιτούσε κατάματα. Η Αθηνά δώρισε μιαν ασπίδα-καθρέφτη στον Περσέα κι έτσι ο ευρηματικός, την αποκεφάλισε στον ύπνο της δίχως να την κοιτά. Μέσα από τις σταλαγματιές του αίματός της αναπήδησε το φτερωτό άλογο Πήγασος, γιός του Ποσειδώνα.

Εδώ μπαίνει στη σκηνή ο ευγενικός ήρωας Βελλερεφόντης.

Έχοντας διαπράξει έγκλημα ζωής, βρήκε καταφύγιο στο βασιλιά της Τίρυνθας Προίτο, να όμως που δεν  άργησε η βασίλισσα Άντεια να τον ποθήσει. Βράχος ηθικής, δεν ενέδωσε ο ήρως, κι η πανούργα έστησε πλεκτάνη πως τάχα της ρίχτηκε ο Βελλερεφόντης, κι έτσι εκδιώχθηκε ο καημένος κακήν κακώς, και μάλιστα του τέθηκαν φοβερές παγίδες να ανταπεξέλθει. Μόνος βοηθός του ο αγέρωχος Πήγασος, και νάτηνα πάλι η πονετική Αθηνά, του χάρισε χρυσά χάμουρα για να βάλει χαλινό στο

Ο Βελλερεφόντης με τη βοήθεια του Πήγασου σκοτώνει τη Χίμαιρα, λίθινο δισκίο του 560 π.χ περίπου, Λακωνία

ατίθασο άτι και να το εκπαιδεύσει. Τη μια οι άγριες Αμαζόνες που τις κατανίκησε, λεβεντιά ο Βελλερεφόντης. Την άλλη έπεσε ο παλληκαράς πάνω στη Χίμαιρα, κόρη της Έχιδνας, αδελφή του Κέρβερου και της Λερναίας Ύδρας, κορίτσι από σόι δηλαδή. Από μπρος λέαινα, από πίσω δράκος, τρικέφαλη (φίδι-λιοντάρι-κατσίκα), έβγαζε φωτιές απ’ τη γλώσσα να καίγονται τα στάρια. Την τσάκισε για τα καλά ο ανίκητος άνθρωπός μας με βέλη, ενώ κεφάτα πετούσε από πάνω της ο Πήγασος.

Όταν ξέμπλεξε επιτέλους με τους άθλους, άρχισε να κόβει ηρωικές βόλτες στον ουρανό, καλοκοίταζε ματαιόδοξα τον Όλυμπο για μια θέση πλάι στους κολλητούς του, νόμισε πως  ήρθε η ώρα να γδικηθεί και τον Προίτο. Του άρπαξε την Άντεια πάνω στο Πήγασο, κι έφυγαν καβάλα για τις ακτές του έρωτα, μα στη διαδρομή η Άντεια -μαύρη τύχη- γλίστρησε κι έπεσε στη θάλασσα! Και τότε, σε μια στροφή της μοίρας η ζήση του αλλάζει, γίνεται θνητότερη, αξιολύπητη, το θανατερό πέσιμο της Άντειας σηματοδοτεί και το δικό του γκρέμισμα. Οι θεοί, εκείνοι που μέχρι τότε τον κανάκευαν, τον αναγνώριζαν και τον βόηθαγαν, στάθηκαν ασυγκίνητοι, εχθρικοί, οι φίλοι έγιναν θύτες.

Ο εγωισμός, η απληστία και τα μίση δεν του συγχωρήθηκαν. Τι δουλειά είχε να πιστέψει ο επιπόλαιος, πως θα έβρισκε θέση στην παρέα των αθανάτων, ακούς λέει θεός τάχα αυτός ο άμοιρος  ; Πού να το χωνέψουν οι θρονιασμένοι, βροντήσανε οι αστραπές του Δία! Μανία λες και κατέλαβε τον Πήγασο, φοβερά ορμούσε στις νεφέλες, ώσπου τον τίναξε απ΄τη ράχη του το Βελλερεφόντη. Μονάχος ο αξιαγάπητος καβαλάρης μετεωρίστηκε κι έσκασε κατάγης, να σέρνεται με λιανισμένο ποδάρι ισόβια, κούτσα κούτσα μέχρι να χαθεί στο τέλος των παραμυθιών και να ζήσουμ εμείς οι συγγενείς του καλύτερα.

Πώς να γλυτώσεις απ΄το ριζικό σου, πώς να σηκωθείς απ΄του κισμέτ σου τα γραμμένα, τις αντράλες όταν το αίμα σού τυφλώνει το μυαλό ; Δεν γίνεσαι αθάνατος, γεννιέσαι. Το ενάρετο μήνυμα είναι «…χαμηλά τη μπάλα!«. Ξεκαβαλικέψτε έγκαιρα! Είμαστε πήλινοι, η απληστία σκοτώνει, ένα τσακ και χάνονται όλα, με μιας ματιάς βλεφάρισμα.  Αχ φίλε μου Βελλερεφόντη, αχ γλυκιά Ελλάδα!

xartografos

Advertisements
This entry was posted in ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ. Bookmark the permalink.

2 Responses to 116. Ο Βελλερεφόντης άφησε απογόνους

  1. Ο/Η αναστασια λέει:

    μπραβο σου.τελειο κειμενο!!κ τι διδαγμα….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s