106. Αργυρός ο έρως της Προδοσίας

«Ασήμωσε» ψιθυρίζει η απόκοσμη τσιγγάνα σαν διαβάζει της παλάμης τις γραμμές. Στο δεύτερο σκαλί για πάντα το μετάλλιο,  κρύβει έναν μύχιο πόθο πρωτιάς τ΄ ασήμι. Φωλιάζουν και βρικόλακες μέσα στην ψύχρα του σεληνόφωτος, ίσως γι΄ αυτό η χρεία της ασημένιας σφαίρας για το θάνατο των μαγισσών και το τέλος της υλακής των λυκανθρώπων. Άγρια ένστιχτα, ο άργυρος συνδέθηκε με κρύο αίμα, με προδότες, ασημόχρους ο αποτροπιασμός.

Με το που ξεκίνησε τούτη η βδομάδα, οι επίσημοι οικονομικοί αναλυτές δείχνουν ξέφρενη την αξία του ασημιού στα χρηματιστήρια, να σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, έφτασε λέει στο υψηλότατο της 30ετίας. Δεν λέω, κι ο χρυσός «τα έκαψε» τα συναλλακτήρια, η λίρα χθες έπιασε τα μυθικά 284 € το κομμάτι! Όμως το ασήμι κρύβει άλλες μαγείες στων αργυραμοιβών τις κερδοσκοπίες, στις αργυρώνητες συνειδήσεις, στον επάργυρο δίσκο όπου η διπλοπρόσωπη Σαλώμη έθεσε την κεφαλή του Ιωάννη.

Τι γλυκό πράμα η προδοσία! Κι αν δεν αγαπήθηκε στην ανθρώπινη ιστορία..! Σέρνει δεμένα ένα σωρό δυνατά συναισθήματα, στο αόρατο στημένες οι ξοβέργες, αμαρτωλή  η λαχτάρα να περπατάς στα σκοτάδια λίγο φοβισμένος, λίγο μεθυσμένος, χορός να καμπανίζουν τα γιορντάνια. Όπως κι αν γυρίσει το κέρμα, θα είσαι με τους κερδισμένους. Αδρεναλίνη, εγωτισμός, στον ουρανίσκο μια ξηρότητα μεν, η σταφυλή γεμάτη αγκάθια σαν καταπίνεις, αλλά η αστραπή στο μάτι ακέραια. Φλόγα και κρότος.

Κι εκείνος ο καημένος ο Ιούδας, τι παλιοπαιχνίδι τού ‘στησε η ρημάδα, η ασημένια λεπίδα της εξουσίας. Ταμίας ήταν στην παρέα των δώδεκα, το όνομά του στα εβραϊκά σημαίνει «ο Θεός υμνήθηκε«. Βρε τι τον περίμενε το χριστιανό, να καταλήξει στο άπειρο του χρόνου ως το αρχέτυπο του δοσίλογου, απ΄ άκρου εις άκρο στον πλανήτη. Και μήπως τι πήρε, πόσος ήταν ο μισθός της αδικίας ; Τριάντα (30) Σέκελ της Τύρου (αργυρά τετράδραχμα), αξίας σημερινής περίπου 300-400 €, καμιά 10.000 € το όλον. Ένα παλιοχώραφο με κοκκινόχωμα αγόρασε η σπείρα για να θάβουν τους μετανάστες, το «σκότωσε» ο ανώνυμος κεραμοποιός σωσμένος κι αυτός απ΄ τη θυσία του απαγχονισμένου.

Κι αν ο Δάντης έχωσε τον Ισκαριώτη στον χαμηλότερο κύκλο της “Κόλασής” του, εντούτοις ο Καζαντζάκης στον “Τελευταίο πειρασμό” ανακαλύπτει σαν μοναδικό κίνητρο της προδοσίας την αγάπη του για τον Ιησού. Το απαίτησε λέει ο θεάνθρωπος το φιλί, για να εκπληρωθεί το πεπρωμένο της σταύρωσης, ό,τι δηλαδή δεν κατάφερε κανένας άλλος μαθητής. Ο Μπόρχες, στο “Τρεις εκδοχές για τον Ιούδα”, το πάει ακόμη παραπέρα, πως αληθινός Χριστός δεν ήταν ο Ιησούς, αλλά ο Ιούδας, γιατί η προδοσία ήταν τραγικότερη θυσία από τη σταύρωση…

Θέ μου σχώρα με, αλλά δεν μπορώ να τα βάλω με τον Ιούδα. Ήταν η ώρα του ασημιού, κι η λάμψη του. Ένα ποδήλατο παιδιού  που στραφτάλισαν στα μάτια του οι ασημί ακτίνες των τροχών. «Προσοχή στα ασημικά!» φωνάζουν οι νοικοκυρούλες (κι η αντιπολίτευση…) όταν μιλάμε για τα οικόσημα του σπιτιού με την Inox κουζίνα. Ανάργυρος ο ιατρός που δεν τ΄ αρπάζει αλλά, τι τα θες, μυαλό δεν βάζουμε, στο επίσημο δείπνο του Πάσχα ασημένια θα είναι τα κηροπήγια της αποξένωσής μας.

xartografos

Advertisements
This entry was posted in ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΓΡΑΦΕΣ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s