102. Οι «Τρεις Χάριτες» ως Antitroikan βάλσαμο

"Οι Τρεις Χάριτες", Ραφαήλ 1502, λάδι σε καμβά, Μουσείο Chantilly έξω από το Παρίσι

Μόνον τούτη την τρόικα αναγνωρίζω, ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ.

Καμία άλλη δεν έχει νομιμοποίηση στην ιστορία μας. Ούτε τους τρεις σωματοφύλακες ανέχομαι, ούτε τους τρεις caballeros, ούτε το τριο στούτζες (three stooges), ούτε τα τρία κακά της μοίρας μας. Ξεμείναμε στο «τρεις κι εξήντα», εμείς, οι τρεις κι ο κούκος.

Οι τρεις ιεράρχες απομακρύνθηκαν από την καθημερινότητά μας, το τριώδιο αν το διαβάσει κανείς ξεκινά με τους τελώνες και τους φαρισαίους, πώς να μιλήσω στο θεό μας όταν η 3η εντολή ορίζει να μην τον πιάνουμε μάταια στο στόμα μας, πού χάθηκαν οι τρεις μάγοι με τα δώρα ;

Τέτοια τρικλοποδιά που μας επέβαλε η τρικέφαλη σπείρα, ούτε στους πιο ματωμένους εφιάλτες μας. Ατμός τα τριγλυκερίδια, κόψαμε τα 3-5 Πηγάδια, άφωνα τα τρίγωνα κάλαντα, δεν κάνουμε τρίλιζα με τίποτα, αφανιζόμαστε σε ένα τρίγωνο των Βερμούδων.

Έτσι τις φαντάστηκε το 1482 ο Botticelli, Υδρόχρωμα σε καμβά, λεπτομέρεια από τον θαυμαστό πίνακα "Άνοιξη", Μουσείο Uffizi Φλωρεντία

Έτσι τις φαντάστηκε το 1482 ο Botticelli, υδρόχρωμα σε καμβά, λεπτομέρεια από τον θαυμαστό πίνακα "Άνοιξη", Μουσείο Uffizi Φλωρεντία

Οι καλές μου ! Η Αγλαϊα , η Ευφροσύνη και η Θάλεια όπως μας τις παρέδωσε ο Ησίοδος. Τις λάτρεψαν οι πρόγονοι, εμείς στο περίμενε. Η νεαρότερη η Αγλαϊα, χαρούμενη, λαμπερή, περήφανη. Η Ευφροσύνη, καλόκεφη, μυαλωμένη, οργανωτική. Η Θάλεια, της γονιμότητας, της βλάστησης, της ακμής. Κι οι τρεις μαζί, αγγίζονται συναδελφικά από τους ώμους, γοητευτικές, ερωτικές, ξεσηκωτικές όλων των θετικών δυνάμεων. Συσπειρωτικές προς μια νέα αρχή, αγαπημένες για την ανάδειξη προσπαθειών, μια διαρκής πρόταση ευχάριστης προσπάθειας.

Στο ελληνικό τμήμα του ισογείου στο Λούβρο, δεσπόζει το άγαλμα των Τριών Χαρίτων, αγνώστου γλύπτη. Ρωμαϊκό αντίγραφο του πρωτότυπου των Ελληνιστικών χρόνων που διέσωσε το 1600 ο Nicolas Cordier για τον καρδινάλιο Borghese.

Πώς στην ευχή μπλέξαμε έτσι σήμερα ; Καταπίνουμε κατάθλιψη με τη σέσουλα σαν τρόφιμοι φρενοκομείων, ενοχοποιούμε εαυτούς και αλλήλους σε μια κρίση ηττοπάθειας,  ο πλανήτης γέρνει και τάχα εμείς βγάλαμε τους τάκους. Ψαχνόμαστε για ηγέτες, για συντακτικές συνελεύσεις νέων Συνταγμάτων, και δεν αρπάζουμε την τρίαινα του Ποσειδώνα να φέρουμε τα πάνω κάτω σε ξηρά και θάλασσα.

Φιλότεχνοι δεν ήμασταν ποτέ οι νεοέλληνες. Από διάβασμα… άσε καλύτερα, μέχρι «τα τρία γουρουνάκια» και πολύ ήταν. Αλλά, με τέτοια κούραση να τρέχεις για το μεροκάματο, πού κοσμικές πολυτέλειες για διανόηση. Φυσικά δεν λείπουν κι οι ορδές των τεμπελχανάδων, μπουζουκορεμπεσκέδων, φραπεδάκηδων, τουριστοαρμεκτών, κομματολαμόγιων… Οι πολλοί όμως σκάμε στην τρεχάλα, πλαντάζει το είναι μας απ’ τους λογαριασμούς, τα φροντιστήρια, την αναδουλειά, τα φακελάκια για της γιαγιάς την εγχείρηση, τους δικηγόρους – μπαρμπέρηδες, τα πρόστιμα της εφορίας για το χέρσο του προπάππου. Βρήκα όμως κάποια λεπτά, άτεχνος κατά βάση, να θαυμάσω το Ωραίον, να νιώσω μια ισχνή ζεστασιά. Είναι ένας τρόπος να λησμονήσουμε το παλιοκαιρίσιο τρίο μπελκάντο, τις τρεις αδελφές του Τσέχωφ, να ξεχάσουμε οριστικά και τον τρίτο δρόμο για το σοσιαλισμό…

xartografos

Advertisements
This entry was posted in d. Θ Η Σ Α Υ Ρ Ο Ι σκόρπιοι. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s