86. Ο καρκίνος ηττήθηκε

Ο Γκρεγκ ζούσε όμορφα, πλούσια, την σύγχρονη τυπική ζωή ενός 30κάτι άνδρα στο ευημερόν Καναδικό κράτος. Παρέες, ιστιοπλοΐα, σνόουμπορντ, έτοιμος για αρραβώνες με τη φίλη του, ευπορία, διαδίκτυο, ανεμελιά.
Πίσω από τα σαγόνι του όμως ο καρκίνος δούλευε ύπουλα. Σαν κακότροπος σεισμός, αρχές του 2009, αναπήδησε ένας όγκος που έπρεπε να αφαιρεθεί. Να μην τα πολυλογώ ο Γκρέγκ υποβλήθηκε στην σκληρή επέμβαση και συνέχισε τη ζωή του, χόρεψε του Ησαϊα το χορό, το πάλεψαν με τη συμβία του, ταξίδεψαν στην Καραϊβική, συνέχισαν προς τη νίκη. Ο εχθρός όμως εμφανίστηκε ξανά, πολυδύναμος στον αυχένα του. Τώρα, ο μικρός ήρως βρίσκεται στο πρώτο από τα 6 στάδια της χημειοθεραπείας του, της βαρύτερης που μπορεί να δοθεί σε άνθρωπο. Του προκαλεί για πολλές μέρες μετά τρομερές ναυτίες, αβάσταχτους πονοκεφάλους, βασανιστήρια ανείπωτα.

Μια ακόμη δακρύβρεχτη ιστορία θα πεις κανείς. Ίσως. Μπρος στις τόσες τραγωδίες που ζει η υφήλιος, η ιστορία του αντιμετωπίζεται στα όρια της συνήθειας από εμάς τους πολλούς, εμάς που ζούμε με την αυταπάτη της αθανασίας, άντε και με δυο μέτρια λόγια άνευρης συμπάθειας.

Σήμερα στα 36 του απολαμβάνει τους τελευταίους 6 μήνες της ζωής του, μάξιμουμ. Ο Greg Hébert όμως έκανε και το κλικ παραπάνω. Αγωνίζεται, τρέχει, δημιουργεί, συγκέντρωσε με τα κηρύγματά του ποσά και γιατρούς σε μια κοινή προσπάθεια κόντρα στην Ασθένεια. Περισσότεροι από 1500 ασθενείς ήδη από το δικό του ταμείο βρήκαν ιατρική φροντίδα, φάρμακα, αντιμετώπισης, περισσότερες από 70 εγχειρήσεις καλύφθηκαν έτσι. Ο ίδιος λέει χαμογελαστά για αυτές τις 180 ημέρες που του απομένουν «Δεν θέλω ο καρκίνος να είναι το μόνο πράγμα που οι άνθρωποι βλέπουν σε μένα. Ευτυχώς οι φίλοι μου ακόμα με κοροϊδεύουν, συνεχίζουν να μου λένε πονηρά ανέκδοτα. Αυτό θέλω να συνεχιστεί”.

Ο Καναδάς έχει μια απίστευτη παράδοση σε τέτοιες θηριοψυχίες. Αν ρωτήσει κανείς χίλια παιδιά γυμνασίου στο Κεμπέκ, το Κάλγκαρυ, την Αλμπέρτα “Ποιος είναι ο εθνικός μας ήρωας ;” είναι τυφλά βέβαιον πως όλα μαζί θα φωνάξουν σε μια ομόαιμη κραυγή : Ο Τέρρυ Φοξ. Ο Τέρυ Φοξ από τη Μανιτόμπα!

Ο γιγάντιος Terry Fox, το όνομα του οποίου πήραν λεωφόροι, ιδρύματα, στάδια, έγιναν αγάλματα στη μνήμη του κι είναι το αδιαφιλονίκητο σημείο αναφοράς στου έθνους τους τη συλλογική μνήμη. Χτυπημένος το 1980 από τον καρκίνο ταξίδεψε τρέχοντας όλο τον απέραντο Καναδά κατά πλάτος, σε έναν θεϊκό μαραθώνιο Ελπίδας, ονειρευόμενος να κάνει και όλο το δρόμο των χιλιάδων χιλιομέτρων πίσω, αλλά δεν πρόλαβε. Στην πορεία από όπου περνούσε οι πολίτες κατά μπουκέτα, κατά δεκάδες χιλιάδες τον συντρόφευαν, τον παρακινούσαν, με λυγμούς τον αποθέωναν, την θυσία του την μετέφρασαν σε σπασμό αγάπης, σε λυγμό περηφάνιας. Ο αγώνας θριάμβου, και ενόσω δραματικά εξελισσόταν χιλιόπονη η ολόσωμη εξάπλωση του δημίου του, κράτησε 143 ημέρες ενώ διήνυσε 5.373 χιλιόμετρα ! Πολίτες από τουλάχιστον 60 χώρες συνέπασχαν μαζί του και συγκέντρωσε περισσότερα από 500 εκ. ευρώ δωρεών για την μάχη κόντρα στην κατάρα, μέχρι να λυγίσει ανίκητος.

Ξέχασα να πω πως όλα αυτά τα έκανε με το ένα πόδι του, το άλλο ήταν κομμένο στη λεκάνη, στη θέση του ένα μεταλλικό εμφύτευμα. Είναι αυτό που όλοι αναζητούμε σε μια διδασκαλία : Την δια του προσωπικού παραδείγματος πρόταση ζωής.

Xartografos

Advertisements
This entry was posted in ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΙ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s