85. Πέντε κρίκοι ένα τάληρο

Φάγαμε πολύ πίκρα Κατερίνα. Ο πληθυσμός μιας χώρας που αναζητούσε την περηφάνια του, ένιωσε τη λεμονόκουπα στα μούτρα του.  Αμήχανοι χιλιάδες άνθρωποι επιχειρούσαν να δικαιολογήσουν τα απίστευτα, κι η φράση τους έκλεινε με το «άστα να πάνε…». Οι ίδιοι που προσαρμόσθηκαν σε συνθήκες κοινής προσφοράς (όλως ασυνήθεις για το ταμπεραμέντο μας) χάριν των Αγώνων, οι ίδιοι που ξετρελάθηκαν με την εκπληκτική τελετή έναρξης, οι ίδιοι που κατά χιλιάδες έγιναν εθελοντές και κατά εκατομμύρια αιμοδότες, οι ίδιοι διαβολοέστελναν την ώρα και τη στιγμή.

Στο κρίσιμο τσακ, δεν έγιναν τα απλά, δεν κάνατε τα ολοφάνερα αν είχατε δίκιο. Δεν έγιναν τα αυτονόητα αν σας εκβίαζαν. Δεν έγιναν τα προφανή, αν σας είχαν στήσει παγίδα. Στη θέση σου θα έτρεχα στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, θα κραύγαζα γυμνός στους δρόμους για την αδικία, θα πήγαινα σε τρία νοσοκομεία να δώσω αίμα και ούρα να βρίσκονται, στον πρωθυπουργό θα τηλεφωνούσα, αλλά αυτή τη «φάρσα» δεν θα την επέτρεπα.

Όταν το ’36 στο Βερολίνο ο Τζέσσε Όουενς κρέμασε 4 χρυσά στο λαιμό του μπροστά στο τρεμάμενο φασιστικό μουστάκι του Αδόλφου, έδειξε πως κόντρα στις ίντριγκες, τα κουλουάρ δεν συγχωρούν ανοησίες : Ο καλύτερος νικά, ο γρηγορότερος πρωτεύει. Κι ας έχει απέναντι όλα τα τανκς της διαπλοκής. Εκείνος είχε πει : «Το όπλο εκπυρσοκροτεί και τρέχεις στον αγώνα με τον τρόπο που έχει προγραμματίσει στο μυαλό σου, ομοιόμορφα και προς τα μπρος… …τα χέρια αρχίζουν να κινούνται ελεύθερα, μέσα στη χαλαρότητά τους χτυπούν την κορδέλα τερματισμού και όλη η πίεση, όλο το άγχος, όλα έχουν φύγει ..».

Όταν το ’68 στους Ολυμπιακούς του Μεξικό φτάσαμε στην απονομή για το 200άρι, οι δύο αμερικανοί του βάθρου, ο 1ος Τόμυ Σμιθ (Tommie Smith) κι ο 3ος Τζον Κάρλος (John Carlos) έκαναν το ασύλληπτο. Ξεπαπούτσωτοι, μόνο με μαύρες κάλτσες για να καταδείξουν τη φτώχεια, σήκωσαν το χέρι ψηλά, μια γροθιά με ένα μαύρο γάντι, και έκλιναν τον αυχένα μπρος. Βροντοφώναξαν βουβά την αδικία σε όλη την υφήλιο για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του ρατσισμού. Δεν χρειάζονταν πολλά πέρα από της ψυχής τη δύναμη, και λευτέρωσαν το δίκιο ποτάμι που τους έπνιγε.

Όταν στο Μαεμπάσι, στο Σίδνευ, στο Μόναχο τερμάτιζες νικηφόρα κλαίγαμε και ξανακλαίγαμε όλη η οικογένεια, δεν θα σε αφήναμε μόνη ούτε εσένα, ούτε τον Κώστα στα δύσκολα. Ο λαός περίμενε να δαμάσετε τους ανέμους κι έλπιζε στον αγώνα όχι στο μετάλλιο. Νιώσαμε προδομένοι, ιδέα δεν έχω αν μας προδώσατε εν τέλει, κι ούτε περιμένουμε το Τριμελές Πλημμελειοδικείο να μας το πει. Το πάρτυ των αθανάτων για πολύ λίγα έχει να μας πείσει. Τους αντιληφθήκαμε όλες τούτες τις δεκαετίες πώς κινούνται υπό οδηγίες, από που μαριονετίζονται, πώς αποφασίζουν για το χορό των εταιριών, πώς κλείνουν τα μάτια στους αυθεντικούς.

Δεν μιλώ για το Δικαστήριο καθόλου. Είναι ούτως ή άλλως μια τραγωδία τα έδρανα, οι ανειδικευτοειδικοί, τα κολλητήρια. Διάβαζα τις δηλώσεις σου την 28.3.11 στην Ευελπίδων : «Έχω περάσει πάνω από 300 αιφνίδιους ελέγχους στην καριέρα μου. Ποτέ δεν έχω βρεθεί θετική κι ας έχουν ακουστεί τόσα τα τελευταία επτά χρόνια. Οι δημοσιογράφοι με παρουσιάζουν σαν εγκληματία. Αναρωτιέμαι αν ξέρουν κάποιοι από αυτούς τι σημαίνει να βρίσκεσαι 12 χρόνια στην κορυφή. Πόσες θυσίες, κόπο και προπόνηση θέλει. Αν είχα την ευκαιρία για μια δεύτερη ζωή τον ίδιο δρόμο θα διάλεγα και ας ήξερα ότι στο τέλος θα με προδώσουν. Στις 12 Αυγούστου δεν πρόδωσαν μόνο εμένα αλλά όλη τη χώρα. Δεν στέρησαν μόνο από εμένα αλλά από όλη τη χώρα ένα μετάλλιο».

Θα παραμείνεις με διαφορά η καλύτερη ελληνίδα αθλήτρια όλων των εποχών, αν σκεφθεί κανείς πόσες φορές ψηφίστηκες από τους ειδικούς. Με την ακμή της προσπάθειας στο πρόσωπο, με την ισχύ των ανίκητων στους μηρούς, με την εκτίναξη των αετών στην αφετηρία, χαράχθηκες γρανιτένια μέσα μας. Κι ύστερα ήρθαν οι σκιές σε μια φριχτή κλαγγή. Οι ιεροί κύκλοι των ολυμπιακών έγιναν «5 κρίκοι ένα τάληρο«. Η μοτοσικλέτα, το ατύχημα, το «ατύχημα», το ΚΑΤ, ο προπονητής, οι δαίμονες, οι εχθροί σου, οι εχθροί μας. Αυτή η 12η Αυγούστου του αρχαίου δράματος να μην ερχόταν ποτέ τόσο θυελλωδώς που μας κλόνισε την πίστη. 

xartografos

Advertisements
This entry was posted in ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s