74. Στο βιασμό καμία χάρις. ΚΑΜΙΑ

Μου έμεινε μια αηδία στον ουρανίσκο μελετώντας τις πομπές του Μοσέ Κατσάβ. Ο 65χρονος εθιμικός πρώην πρόεδρος του Ισραήλ (παραιτηθείς το 2007) καταδικάστηκε σε 7ετή φυλάκιση για βιασμό της γραμματέως του, για σεξουαλικές παρενοχλήσεις σε άλλες δύο υπαλλήλους του, για άσεμνες πράξεις και παρεμπόδιση του έργου της δικαιοσύνης. Έγινε έτσι ο υψηλότερος αξιωματούχος που καταδικάστηκε ποτέ για τέτοια εγκλήματα, αλλά και στόχος μιας ακόμη σειράς γυναικών που πήραν θάρρος καταγγέλοντάς τον και γι’ άλλες γενετήσιες παρασπονδίες του. Ο Moshe Katsav δάκρυσε και σκέφτεται την έφεση, οι δικαστές όμως δεν πείσθηκαν από τα διάτρητα ψέματά του.

Άραγε ο βιασμός ή η ανθρωποκτονία μιας γυναίκας (και ενός άνδρα πια) είναι βαθύτερα απαξιωτέος ; Τα ποινικά συστήματα έχουν αναφανδόν λύσει από καιρού τέτοιες ανισορροπίες. Η αφαίρεση ζωής, το θεμελιώδες δικαίωμα στην ύπαρξη, είναι το μέγιστο έγκλημα, το φριχτότερο, το ζοφερότερο από την εποχή του Κάιν. Συμφωνώ, πώς αλλιώς ;

Ας προσθέσω μερικές χαμηλές σκέψεις. Υπάρχουν κάποιες στιγμές, ένα κλικ οργής, ένα σημείο τυφλού βρασμού, που μπορεί κάποιος ασυγκράτητος να χάσει το συναισθηματικό έλεγχο και να φτάσει στο φόνο. Ήρεμοι οικογενειάρχες όπως ο Άκης Πάνου, φτάνουν στο ασυγχώρητο μέσα σε μια στιγμή παραφροσύνης. Ένα ερωτικό πάθος που τρελαίνει, ένα θρησκευτικό μένος που αρρωσταίνει, μια πολεμική εκδίκηση που μαστιγώνει, κι αμέσως ο δικαστής αναζητά ελαφρυντικά για το δράστη. Εξάλλου, η ανθρωποκτονία έχει πάντα και τη διάσταση της αμέλειας προς έρευνα. Στους αυτοκινητόδρομους εκατοντάδες πια οι αιματηρές ανοησίες που κλείνουν με δράματα ανείπωτα. Για να μη μιλήσω για τις αναχρονιστικές βεντέτες αίματος με τον Αριστοτέλη στα «Ηθικά Νικομάχεια» να κάνει σαφή λόγο για το αντιπεπονθός, την ανταπόδοση δηλαδή. Πατέρας της διάταξης ο μυθολογικός Κρήτας δικαιοδότης Ραδάμανθυς : “Ει και πάθοι τα τ΄ερεξε, δίκη κ’ ιθεία γένοιτ” = Μόνο σαν πάθει ό,τι ‘κάμε, δίκη σωστή θα γίνει’’.

Στο βιασμό όμως ; Ακόμη κι η ισχνή περίπτωση του ενδεχόμενου δόλου αρκεί για την πλέρια καταδίκη εκείνου που επιλέγει να πνίξει θηριωδώς στη λάσπη την ανυπεράσπιστη ευγένεια, τη ληστεμένη ομορφιά. Ο κτηνώδης δράστης μεθοδικά οργανώνει, στρατηγικά καταστρώνει τις λεπτομέρειες, στην άμυνα προβάλει ισχύ πυρός, στα κλάματα γελά άχαρις, στα σπαράγματα βρίσκει κρύπτες. Και συνεχίζει ανηλεής. Και αποτελειώνει απλάνευτος, και φτάνει στο ακρότατο με νηφαλιότητα. Αγγίζει τα χωμάτινα ένστικτα με λιπαρή ψυχή, ψηλαφεί το αίσχος ως λάφυρο, καπνίζει μετά τσιγάρο απόλαυσης ο γλίσχρος…

Ασυγχώρητος. Συγνώμη, αλλά δεν μπορώ, αδυνατώ να συγχωρήσω

xartografos

Advertisements
This entry was posted in ΝΟΜΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s