72. Alzheimer παντού, το λάθος ειν’ αλλού

Η μουχλα των ημερών όλο σε κακές σκέψεις με βυθίζει. Κατακλυσμοί, βόμβες, σεισμοί, πυρηνικά… Την υγειά μας να ‘χουμε, μουρμουράμε οι βολεμένοι, μάλλον επιχειρώντας να ξορκίσουμε το κακό. Την έχουμε όμως; Ειδικά σε κάποια φιλαράκια μέσης ηλικίας που τσιτώνονται μέρα τη μέρα περισσότερο, ο φόβος έρχεται μαζί με την άγνοια. Κι αν για τις περισσότερες παθήσεις που λίγο ως πολύ τις βλέπεις, τις πιάνεις, πονάς, προετοιμάζεσαι, για την άνοια, το τρομερό Alzheimer, φαντάζει ένας άπιαστος απειλητικός εφιάλτης που ύπουλα ελοχεύει στα χρόνια της ξεκούρασης.

Περίπου 35 εκατ. υπολογίζεται ότι νοσούν σήμερα στον πλανήτη, κι οι δείκτες ανεβαίνουν με γεωμετρική πρόοδο. Δεν είναι απολύτως σαφές πώς αρρωσταίνεις από άνοια. Οι με τις λευκές ρόμπες παρατήρησαν πως μέσα κι έξω από τα νευρικά κύτταρα κάποιες πρωτεΐνες (T.A.U. και B-αμυλοειδείς –έχει σημασία άραγε πώς τις λένε…;)  συγκολλούνται απροσδόκητα. Έως εκεί ξέρουμε, μετά λήθη και σύγχυση ακριβώς όπως και οι ασθενείς!  Βλάπτονται οι βασικές λειτουργίες των εγκεφαλικών κυττάρων και δεν επικοινωνούν. Αρχίζουν να πεθαίνουν, κι ο εγκέφαλος συρρικνώνεται μέχρι 20%, ανάλογα με την αγριότητα της ασθένειας. Χάνονται οι αναμνήσεις, η αίσθηση του χώρου, του χρόνου, το άλλοτε παντοδύναμο όν δεν ασχολείται πλέον καν με την ύπαρξή του έχοντας ανάγκη από 24/7 φροντίδα. Άθλια υποταγή, δεινή καταδίκη.
Η έγκαιρη διάγνωση φαίνεται ως μια πρώτη ελπίδα, αφού τα τυπικά συμπτώματα μπορούμε να τα καθυστερήσουμε ακόμη και για δύο δεκαετίες. Στη Γερμανία ψάχνονται για κάτι δραστικά σύντομο, δίχως μαγνητικές, εικασίες, φαρμακοθεραπείες και χαρτορίχτρες. Βρήκε λοιπόν ο νευροπαθολόγος Jochen Herms ότι ο αμφιβληστροειδής του ματιού μπορεί να μας προειδοποιήσει απολύτως γοργά. Παράλληλα ήδη στα εργαστήρια πελεκάνε τον ειδικό σαρωτή που θα γλιστράει στα ματάκια μας κι αμέσως θα ανακαλύπτει ανωμαλίες συναγερμού στις χρωστικές του αμφιβληστροειδούς. Ένα σκαναρισματάκι δηλαδή κι έτοιμοι, η σωτηρία δεν θα αργεί.

Οι εποχές άλλαξαν δραματικά, κι οι εκδικήσεις που τρώμε από το σύμπαν στο κεφάλι είναι γιατί μπήκαμε στα πόδια υποθέσεων όπου δεν είχαμε καμία δουλειά. Γλυτώσαμε (εδώ τουλάχιστον στους βορείους παραλλήλους και στους δυτικούς μεσημβρινούς) από χολέρες, πανώλες, φυματιώσεις, αλλά μπλέξαμε άσχημα με τα ψυχοεγκεφαλικά νοσήματα. Άγχος και αδράνεια, μπετόν και ταχύτητες, αφιλίες και ερήμωση καρδιών είναι δυστυχώς πια το περιβάλλον μας. Πώς να βγούμε από τέτοιους δαιδάλους, πώς να τη σκαπουλάρουμε ; Κι ούτε τους Γερμανούς γιατρούς θα χρειαστούμε τότε, ούτε τα scanner τους. Να κοιταχτούμε κατάματα πρέπει μακριά από τα μηχανήματα τους, πριν νοσήσουμε. Να ξαναβρούμε τη φύση μας, πριν μας χάσει εκείνη και πριν το χάσουμε κι εμείς εντελώς.

xartografos

Advertisements
This entry was posted in ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s