68. Χαιρονύμφια

Ο Ακάθιστος ύμνος είναι ένα αριστούργημα της βυζαντινής υμνογραφίας, η καταπληκτικότερη ίσως ωδή στο πιστεύειν. Μια απίστευτης τέχνης έκφραση αγάπης στο μητρικό κομμάτι της αγιότητας. Τόσης εσωτερικής δύναμης που πέρα από χριστιανούς κάθε διαφορετικότητας, αποτελεί σύμβολο αναφοράς – καταθετήριο ψυχής και για πολλούς μουσουλμάνους.

Το έτος 626  και ενώ ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος ηγούνταν εκστρατείας του βυζαντινού στρατού κατά των Περσών, η Πόλη πολιορκήθηκε από τους Αβάρους, που εν απουσία του στρατού κατέλαβαν την Παναγία των Βλαχερνών. Ενώ Πέρσες και Άβαροι ετοιμάζονταν για την τελική επίθεση, ο πατριάχρης Σέργιος θρυλείται πως περιέτρεχε τα τείχη της Πόλης με την εικόνα της Παναγίας της Βλαχερνίτισσας και ενεθάρρυνε το λαό στην αντίσταση. Τη νύχτα εκείνη, φοβερός ανεμοστρόβιλος, που αποδόθηκε σε θεϊκή αρωγή, δημιούργησε τρικυμία και κατέστρεψε τον εχθρικό στόλο, ενώ αντεπίθεση των αμυνομένων έλυσε την πολιορκία. Τότε, κατά την παράδοση, όρθιο το πλήθος αποδίδοντας τα νικητήρια στην υπέρμαχο Στρατηγό έψαλε τον «Ακάθιστο Ύμνο». Ένα εκπληκτικής γλυκύτητας «ευχαριστώ» που αποδίδεται κατά παράδοση μεν στο Ρωμανό Μελωδό εντούτοις αποτελεί ένα από τα πλέον δυσεπίλυτα φιλολογικά προβλήματα.

Να μια λιτή ιδέα του περιεχομένου που και σήμερα θα ήταν επίκαιρη, ειδικά μετά τα ταρακουνήματα εξ άπω ανατολής

Ίδον παίδες Χαλδαίων, εν χερσί της παρθένου,
τόν πλάσαντα χειρί τους ανθρώπους·
καί δεσπότην νοούντες αυτόν, ει καί δούλου έλαβε μορφήν,
έσπευσαν τοις δώροις θεραπεύσαι, καί βοήσαι τή ευλογημένη·
χαίρε αστέρος αδύτου μήτηρ
χαίρε αυγή μυστικής ημέρας
χαίρε της απάτης τήν κάμινον σβέσασα
χαίρε της Τριάδος τους μύστας φωτίζουσα
χαίρε τύρρανον απάνθρωπον εκβαλούσα της αρχής
χαίρε Κύριον Φιλάνθρωπον επιδείξασα Χριστόν
χαίρε η της βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας
χαίρε η του βορβόρου ρυομένη των έργων
χαίρε πυρός προσκύνησιν παύσασα
χαίρε φλογός παθών απαλλάττουσα
χαίρε πιστών οδηγέ σωφροσύνης
χαίρε πασών γενεών ευφροσύνη
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.


Ρήτορας πολυφθόγους, ως ιχθύας αφώνους,

ορώμεν επί σοι Θεοτόκε·
απορούσι γαρ λέγειν το πώς καί Παρθένος μένεις καί τεκείν ίσχυσας·
ημείς δε το μυστήριον θαυμάζοντες, πιστώς βοώμεν·
χαίρε σοφίας Θεού δοχείον
χαίρε προνοίας αυτού ταμείον
χαίρε φιλοσόφους ασόφους δεικνύουσα
χαίρε τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα
χαίρε ότι εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί
χαίρε ότι εμαράνθησαν οι των μύθων ποιηταί
χαίρε των Αθηναίων τας πλοκάς διασπώσα
χαίρε των αλιέων τας σαγήνας πληρούσα
χαίρε βυθού αγνοίας εξέλκουσα
χαίρε πολλούς εν γνώσει φωτίζουσα
χαίρε ολκάς των θελόντων σωθήναι
χάιρε λιμήν των του βίου πλωτήρων
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

xartografos

Advertisements
This entry was posted in ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΓΡΑΦΕΣ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s