67. Το παιδί που δεν βρέθηκε κι ένας παππούς

Με περισσή σπουδή του αυθέντη της νοημοσύνης μας, και μερικά χαιρέκακα υπομειδιάματα του τύπου «έγκλημα και τιμωρία επιτέλους…«τα μέσα ενημέρωσης φρόντισαν να μας ενημερώσουν για τα δικαστικά χαρακώματα. Μετά τις απευθείας ανασκαφές, τις «συγκλονιστικές» και καλά αποκαλύψεις κάθε επεισοδίου, οι (μερικές) υποκριτικές πένες έφεραν την αναμόχλευση του Μηδενός στο προσκήνιο

«…Στο προσκήνιο επανήλθε χθες η πολύκροτη υπόθεση της εξαφάνισης του 11χρονου Αλεξ στη Βέροια τον Φεβρουάριο του 2006. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης καταδίκασε χθες σε ποινή φυλάκισης τεσσάρων ετών και 6 μηνών τον παππού των δύο ανήλικων Ελληνόπουλων που είχαν ανάμειξη στην εξαφάνιση. Το δικαστήριο έκρινε ένοχο τον παππού για υπόθαλψη εγκληματία κατά συρροή και για ψευδορκία μάρτυρα κατ’ εξακολούθηση, καθώς δέχθηκε ότι γνώριζε για την εμπλοκή των εγγονών του στη μυστηριώδη εξαφάνιση του Αλεξ και την απέκρυψε από τις διωκτικές αρχές. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο δεν του αναγνώρισε κανένα ελαφρυντικό και αποφάσισε η ποινή να είναι εφέσιμη και εξαγοράσιμη προς 10 ευρώ/ημέρα. ..

Είμαστε άραγε πεπεισμένοι για όσα έγιναν ? Ποιος έχει ασφαλή απάντηση ? Ποιος γνωρίζει την αλήθεια και καταδικάζει έναν άνθρωπο στην αναξιοπρέπεια δίχως το παραμικρό ελαφρυντικό, προ ευρέσεως έστω και αμυδρού ίχνους του μίτου της εξαφάνισης ? Μήπως τελικά ο παππούς είναι ο δράστης της εξαφάνισης του πτώματος αλλά αδυνατούμε να τον στριμώξουμε δικαιοδοτικά, οπότε εξαντλούμε από άλλο δρόμο την ανεπιεική αμαρτία του ? Κι αν πάλι δεν είναι, πώς σύρουμε το σπαθί της τυφλής στο λαιμό του, έτσι ανηλεώς? Δικαιούμαστε με την εις άτοπο απαγωγή να κρίνουμε τα άφαντα?

Ο Δανιήλ στο λάκο των Λεόντων, λάδι σε καμβά, 1615 Ρούμπενς

Πάντως τέτοια αποστολή δεν είχε ποτέ η αρχαϊκη έννοια της Δικαιοσύνης, που κι όταν αποφάσιζε πως οι παίδες τέλεσαν από ασυνείδητη αμέλεια θανατηφόρες σωματικές βλάβες, δεν παρέσχε κανένα διαλυτικό της ομίχλης. Δοθέντος ότι ούτε ψίγμα θανάτου αποκαλύφθηκε ποτέ, ούτε κροτάλισμα αυτόπτη μάρτυρα, ούτε εύρημα πειθούς επαρκές για την απόλυτη κατασίγαση των αγωνιών από τον πρώτο ως τον τελευταίο πολίτη, τα κενά είναι ριγώδη.

Η απώλεια ενός παιδιού από την αυλή μας είναι από μόνη της ανατριχιαστική. Τόσα χρόνια και δεν μπορέσαμε να  φτάσουμε στο φως, το ακροατήριο κατά χιλιάδες έμεινε με την υποψία, τις κατηγόριες, τα κουτσομπολιά, τις σαπουνόπερες. Δεν είμαστε Βέλγιο, δεν είμαστε Ινδοκίνα όπου χιλιάδες παιδιά έχουν «χαθεί» σύμφωνα με επίσημες ανακοινώσεις. Οφείλουμε επαρκείς απαντήσεις για να πάψουμε επιτέλους να πεταγόμαστε στον ύπνο μας. Δεν ξέρω καθόλου αν όντως είχαμε θανατηφόρο έγκλημα όπως είπαν οι δικαστές, ή αν μας άρκεσε μια τέτοια απόφαση. Κάθε σκοτάδι που απομένει στις ψυχές, βλάπτει την αλήθεια το ίδιο.

xartografos

Advertisements
This entry was posted in ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s