11. Επιδοματοκυνηγός Dimossius


Αφιέρωμα στην ελληνική πανίδα

Οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα ξεκίνησαν ως μία συνομοταξία μυρμηγκιών. Αθόρυβα, εργατικά, απλήρωτα. Τους πατάμε, τους αγνοούμε, τους αρμέγουμε. Μια ράτσα όμως, μια φουρνιά αδάγκανων σιελοφόρων εξελίχτηκε, ξέφυγε απ΄ τα εργαστήρια, μεταλλάχτηκε σε θηλαστερπετό. Άφησε το κουκούλι πίσω, σηκώθηκε κάπως στα πισινά, έπιασε τσιγάρο…

Τι ζωντανό κι αυτό …! Κρίμα που το National Geographic αμελεί δεκαετίες τώρα ένα ντοκιμαντέρ της προκοπής για το σύγχρονο Λεβιάθαν. Δεν είναι βόας δεν είναι κροταλίας, έλα όμως που δεν είναι ούτε το φιδάκι ο Διαμαντής. Είναι ο επιδοματοκυνηγός, το πλέον παράδοξο θηλαστικό τύφλα να ’χει ο ορνιθόρυγχος. Αν και δίποδο απαντάται συνήθως ξάπλα, ζει βασικά στη σκιά με ουισκάκια και wi-fi internet, ιδιαιτέρως κάθε εργάσιμη ώρα της ημέρας. Δέρμα ενυδρίδας, άνω σιαγόνα νυχτερίδας, μηροί αιωνόβιας χελώνας, παλάμες απαλές σαν γυναικείο στήθος. Τα πιο πολλά χαρακτηριστικά του DNA του τα έχει δανειστεί από τα ημιασπόνδυλα, τις γλιτσιάρες μπάμιες και τα ιερά εξαπτέρυγα.

Πρόγονος του σημερινού sindicalisticus kafrilus καταγράφηκε στη Βίβλο όταν εξασφάλισε τα οικογενειακά πρωτοτόκια για ένα τάπερ φακή. Την ίδια σχετικά περίοδο ο Νώε είχε υποχρεωθεί να μιλά μόνον με τις τριτοβάθμιες οργανώσεις των συνδικάτων, γεγονός που πολύ βοήθησε να διασωθεί η αφρόκρεμα των επιδοματοκυνηγών dimossius. Σε εποχές Καινής Διαθήκης πολύ παρεξηγήθηκε το φιληματικό επίδομα των 30 αργυρίων και μόνον μετά από θυσίες, η Σπείρα το απέδωσε σε όλα τα συνεργαζόμενα γραφεία. Ο επιδοματοκυνηγός έζησε μέρες δόξας αλλά και ήττας στην Ιστορία, πριν τη σημερινή ολοκληρωτική κατάκτηση του σύμπαντος.

Οι επιδοματοκυνηγοί θριάμβευσαν στην Αθήνα του Περικλή. Σε ειδικά παραβάν με φτέρες (περίφτερα) έντυναν άρπα κόλα τους δούλους ως ελεύθερους πολίτες για να πάρουν μούχτι τα θεωρικά (επίδομα τύπου εργατικής εστίας) έξω από τις αριστοφανικές παραστάσεις. Στην ύστερη αυτοκρατορική Ρώμη το τριτεκνικό επίδομα σε έχωνε -εκτός ΑΣΕΠ- παραθυράτα στο δημόσιο, ενώ το εκκλησιαστικό επίδομα ευλάβειας στα Βυζαντινά έτη επισφραγίζονταν με χρυσόβουλα. Τρελά γλέντια οι επιδοματοκυνηγοί.

Σήμερα στα πράγματα πρυτάνευσε οριστικά η λογική, η αρετή νίκησε. Σε κάθε σικάτη φωλιά μπαίνουν τουλάχιστον οκτώ επιδόματα, σε μερικές δε ανώτατες κοινωνικές κάστες ινδών βραχμάνων της δημοσιοϋπαλληλίας μη σου πω μέχρι και είκοσι. Από το ΕΚΑΣ ίσαμε το Αλληλεγγύης, από το Παραγωγικότητας μέχρι το Έγκαιρης Άφιξης στη δουλειά, από το Επίδομα Υψοφοβίας για τον κλητήρα που πάει τα γράμματα στον 5ο όροφο, ως το Επίδομα Ψυχολογικής Στήριξης σε όσους συνταξιοδοτήθηκαν (με τροφαντό επίδομα-πριμ εξόδου εννοείται…) στα 49 και υποφέρουν από το μελαγχολικό σύνδρομο της ανίας.

Ο αγιοπατερικός συνδικαλισμός, στην εύκρατη Ελλάδα ειδικά, ως ευρύτερο ενδημικό είδος, ανακάλυψε στον επιδοματοκυνηγό τον λατρεμένο εκφραστή των δικαίων του. Τα λοιπά δίποδα του δάσους τον περιμένουν ως Μεσσία να γνωματεύσει με τη μεσημβρινή αυθεντία του για το «τι δικαιούμαστε». Γι’ αυτό και τα λιοντάρια της Βουλής δεκαετίες τώρα ακολουθούν μεγαλειώδη περιβαλλοντική πολιτική για να σωθεί το είδος του, να διπλοκλειδωθούν σε κουφάλες τα επιδόματα, να εξασφαλιστούν οι κολοβές γενεές των θεάρεστων αυτών όντων.

Στο δημόσιο τσίρκο ο επιδοματοκηνυγός μεγαλουργεί, πρώτη μούρη στο Καβούρι. Παλιάτσοι και φακίρηδες ζογκλέρ και θηριοδαμαστές είναι κομπάρσοι της φάπας. Επτάμισυ δεν ήρθε ποτέ στη δουλειά (τι διάολο πια, κουλουρτζήδες είμαστε…?) , ούτε στις τρεις τον βρήκανε ποτέ στο γραφείο. H ημέρα ξεκινά δύσκολα με espressoτυρόπιτα, blogging, julia, συνεχίζεται με sudocu (πάνε πια τα σκανδιναβικά), κηπουρική γλαστριδίων και ανάρτηση νέων ζωγραφιών της Ελενίτσας επί του φοριαμού, μερικά τηλέφωνα για τα προβλήματα συναδέλφων στο Διακοφτό. Φεύγουν αβέρτα τα φαξ προς τη ΓΣΕΣΕΒΕ απ’ όπου τα funny emails προωθούνται σαν τρελά όλη μέρα από pc σε pc. Εκεί κατά τις δώδεκα παρά, πεταγόμαστε στο φαρμακείο, το φούρνο, και τον ΟΤΕ, ώσπου ντάλα μεσημέρι με τα κλιματιστικά στο extra turbo, τα μολύβια και τα κομπιουτεράκια πιάνουν φωτιά : πόσα ένσημα ακόμη μέχρι τη σύνταξη, τι πήρε από επιδόματα ο Φώντας ο λαγός, πόσα θα πέρναμε αν δεν γίνονταν εκλογές. Είναι κι ένας γνωστός γατούλης στο Λογιστήριο του Κράτους για πάρε ένα τηλέφωνο να μάθουμε τι έκαναν αυτοί, πώς το πέρασαν το παραμύθι με το λύκο στον υπουργό. Μιλά προνομιακά με εργατολόγους νομομαθείς ασβούς, συχνωτίζεται με τις ύαινες θυγατέρες των πατρικίων, κι ύστερις νουθετεί το πόπολο, έχει άκρες, τον έδειξε κι η τηλεόραση, τρίτη σειρά στο κομματικό κονκλάβιο των Τρωκτικών.

Ο συνδικαλισμός με την αρχαϊκή έννοια πέθανε, passer πια, μπασκλασαρία, οι αλιγάτορες γίναν κορδελιάστρες μπροστά στον Pontifex Maximus. Ο επιδοματοκηνυγός έφερε τη σωτηρία, την επαγγελία σε χιλιάδες νοικοκυριά της ζούγκλας που τρέχουν να βολέψουν τα βλαστάρια του έθνους. Τα φοβισμένα τρία μικρά γουρουνάκια να τα ξεχάσουν πλέον, boss can kiss my ass είναι τώρα το σύνθημα, ούτε απεργίες, φωτιά στις ιεραρχίες, μόνον επιδόματα.

Τη σώσαμε την Ελλάδα πατριώτες, τη σώσαμε και την πανίδα της, πρώτοι εμείς, κι ύστερα οι αγχωμένοι πελάτες μας οι πολιτικοί.

Advertisements
This entry was posted in ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s